“ประธานจิ่งพอใจมาก ไม่มีทางที่จะไม่พอใจ เธอไม่ต้องเป็นกังวลไป” อันโหรวยื่นสินค้าตัวอย่างส่งกลับไปให้เธอ “เอาไป! ฉันยังมีงานที่ต้องทำอีก คงไม่ส่งเธอนะ”
“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันรู้จักทางค่ะ!” อวี๋กุยห่าวหยิบของนั้นและเดินออกไป
ในห้องทำงานของหลินจือเซี๋ยว เธอกำลังยุ่งหน้าดำคร่ำเครียดจนแยกทิศเหนือใต้ออกตกไม่ได้แล้ว
ตอนนี้ถึงเวลากินข้าวแล้ว ฉีเซิ่งเทียนจึงเดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ ก่อนจะพบว่าเธอยังไม่ได้ออกไปจริง ๆ
ท่าทางที่ดูจริงจังแบบนั้น เธอเหลือบมองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นครั้งคราวสลับกันไปมากับการจดโน้ตอย่างจริงจัง
แม้ช่วงนี้บริษัทจะดูยุ่ง ๆ เพราะจะหยุดปิดทำการเนื่องจากปีใหม่ แต่ก็ไม่ควรให้เธอยุ่งจนเป็นแบบนี้นะ
เห็นเธอเป็นแบบนี้มาตั้งหลายวันแล้ว
ฉีเซิงเทียนอดไม่ได้ที่จะอยากรู้ จึงโน้มตัวลงมา ฝีเท้าของเขาไม่ได้ย่องมาเบา เขาเดินเข้ามาตรงหน้าหลินจือเซี๋ยวโดยที่เธอเองก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบ
ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้หลุดลอยไปในอวกาศแล้วหรอกใช่ไหม
เขาก้มหน้าลงมองไปที่ใบหน้าของเธอใกล้ ๆ สายตาจ้องมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมเธอ “เธอกำลังยุ่งอยู่เหรอ?”
หลินจือเซี๋ยวตัวแข็งขึ้นมาในทันที ลมหายใจของฉีเซิงเทียนรดต้นคอของเธอ ไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาใกล้เธอขนาดนี้
เธอค่อย ๆ ขยับตัวออกห่าง ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยเสียงเบา ๆ “ผู้จัดการฉี คุณช่วยขยับออกหน่อยได้ไหม? คุณกำลังกวนการทำงานของฉันอยู่นะ”
