“ฉันไม่ได้ชมนายสักหน่อย!” อันโหรวหมดคำจะพูดจริง ๆ เมื่อคิดว่าอวี๋กุยห่าวยังอยู่ที่บริษัท เธอจึงเก็บสินค้าตัวอย่างทั้งหมดและรีบเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปอย่างโกรธเคือง
ในห้องทำงาน อวี๋กุยห่าวนั่งอยู่ที่โซฟาและมองมาที่เธอ เมื่อเห็นเธอวิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นตระหนก
“พี่โหรวโหรวเป็นอย่างไรบ้าง ผ่านการตรวจสอบไหม?” เธอคิดว่าควรจะผ่านเพราะรูปแบบที่ออกแบบมาล้วนผ่านตาบิ๊กบอสหมดแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีความเห็นอะไร
แต่ในเมื่ออาจารย์บอกให้เธอมาส่งด้วยมือตัวเองเธอจึงต้องมา
“น่าจะผ่านหมดนะ!” จิ่งเป่ยเฉินปกติก็ไม่ได้พูดอะไรอยู่แล้ว ในเมื่อไม่ได้พูดก็คือไม่มีความคิดเห็น
“ทำไมถึงบอกว่าน่าจะ? บิ๊กบอสไม่ชอบงั้นเหรอ? ปัญหานี้ใหญ่มากนะ พี่ก็รู้ว่าโรคย้ำคิดย้ำทำของอาจารย์ร้ายแรงมาก”
อวี๋กุยห่าวมองอันโหรว ใบหน้าดูเป็นกังวล “อีกอย่างนะ ที่ร้ายแรงไปกว่านั้นคือประธานโอวหยางกรุ๊ปดูไม่มีทีท่าจะยอมแพ้ที่จะเจออาจารย์เลย แบบนี้จะส่งผลเสียกับอาจารย์หรือเปล่า?”
อันโหรวยังคงยืนอยู่ที่เดิม หากเป็นเมื่อก่อนเธอเองก็คิดว่าโอวหยางลี่คงไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ตอนนี้ไม่สามารถคาดเดาได้เลย
แต่สำหรับการลงมือของวิเวียนนั้นไม่มีความหมายอื่นแฝงอยู่แล้ว เว้นแต่……..
เธอก้มลงไปมองเครื่องประดับที่อยู่ในมือ สินค้าตัวอย่างนั้นไม่ได้มีปัญหาอะไร หากไม่เกิดปัญหาอะไรก็ดี เธอจะเป็นคนไปตรวจสอบด้วยตัวเอง
