“ไม่อยากเดินไปแล้วสินะ?” จิ่งเป่ยเฉินค่อย ๆ โน้มตัวลงเล็กน้อยและอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน “ประธานโอวหยาง พวกเราขอไม่ไปกับคุณแล้วละกัน ถ้าหากคุณคิดอยากจะยืนตากลมหนาว ๆ อยู่ที่นี่ต่อ ผมคงอยู่แบบคุณไม่ได้ ขอตัวก่อนก็แล้วกัน”
โอวหยางลี่มองดูพวกเขาเดินออกไป เขากำหมัดขึ้นก่อนจะใช้มือขวาทุบไปที่ประตูกระจกด้านหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ!
โหรวโหรว เธออยู่กับมันเพราะว่าบริษัทจิ่งแข็งแกร่งและมีอำนาจเหนือกว่าบริษัทโอวหยางอย่างนั้นเหรอ?
บริษัทจิ่งอะไรก็ช่างเถอะ แต่เดิมเขาไม่เคยคิดจะสนใจมันเลยด้วยซ้ำ เขาแค่คิดอยากจะดูเฉย ๆ แต่ถ้าหากเมื่อใดที่พวกเขาสู้กันละก็ ไม่มีใครรู้หรอกว่าฝ่ายใดจะเป็นผู้ชนะและฝ่ายใดจะเป็นผู้แพ้!
