“อธิบายเหรอ? ฉันไม่อยากได้คำอธิบายให้เข้าใจหรอก นอกเสียจากตระกูลอันจะกลับมาที่เมือง A อีกครั้ง และพ่อของฉันก็ต้องมีชีวิตอยู่ ถ้านายทำไม่ได้ก็อย่าโผล่หน้ามาหาฉันอีก” ความรู้สึกของพวกเขาเมื่อห้าปีก่อนมันจบไปตั้งนานแล้ว
“ตระกูลอันยังพอได้ ถ้าหากเธอมาอยู่ข้างกายฉัน โอวหยางกรุ๊ปทั้งหมดจะเป็นของเธอ เธอคิดอยากจะเปลี่ยนเป็นตระกูลอันก็ยังได้ ส่วนเรื่องพ่อของเธอ คนตายไปแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ไม่อาจฟื้นกลับคืนมาได้ เธอน่าจะเข้าใจนะ”
“นั่นคือพ่อของฉันนะ ช่วยระวังคำพูดหน่อย!” อันโหรวพูดอย่างโมโห เขายังพูดจาไร้ยางอายแบบนี้ได้อยู่อีกเหรอ?
ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้ เธอคงเข้าใจมันตั้งแต่แรกแล้วจริง ๆ
“ประธานโอวหยางชอบพูดล้อเล่นจังนะ มีสกุลจิ่งอยู่ โหรวโหรวจะต้องการกลุ่มโอวหยางของคุณทำไมกัน? ไม่เห็นจำเป็นเลยสักนิด” จิ่งเป่ยเฉินยิ้มอย่างเย็นชา ดวงตาสีดำสนิทกำลังจับจ้องมองไปที่ตัวเขา “ประธานโอวหยางเรื่องการไล่ตามอะไรเก่า ๆ นี่นับว่าไม่เลวเลยจริง ๆ นะ ถ้าหากกลุ่มโอวหยางล้มละลายขึ้นมาก็เตรียมตัวทำงานเป็นปาปารัสซี่ได้เลย อาชีพนี้น่าจะพอช่วยเลี้ยงคุณได้บ้าง!’”
ทันทีที่อันโหรวได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าที่บูดบึ้งก็ค่อย ๆ คลี่รอยยิ้มออกมา ก่อนจะเงยหน้ามองเขาและพูดว่า “เป่ยเฉิน พวกเราไปกันเถอะ! ง่วงแล้ว ฉันอยากนอนแล้ว”
