ข้างนอกตอนนี้หิมะยังคงตกอยู่ ดูเหมือนเขาจะยืนรอที่ประตูมาค่อนข้างนานแล้ว ไหล่ของเขาล้วนเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะ ริมฝีปากของเขาก็แดงขึ้นเล็กน้อยด้วยไอเย็น
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินเห็นเขาก็จับเอวของอันโหรวและดึงให้เข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ ก่อนจะพูดว่า “ประธานโอวหยางมายืนอยู่ที่หน้าประตู ไม่มีเงินเข้าไปพักข้างในงั้นเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่โอวหยางกรุ๊ปไม่ค่อยชอบควักเงินมาใช้จ่ายเรื่องพวกนี้กัน หรือจะให้ผมเลี้ยงคุณดีไหม?”
“โหรวโหรว เธอไปกับฉัน!” โอวหยางลี่เหลือบสายตามองไปที่จิ่งเป่ยเฉิน ก่อนที่สายตาจะหยุดที่ตัวของอันโหรว เขามาที่นี่ไม่ได้เพื่อมาหาจิ่งเป่ยเฉิน แต่มาหาโหรวโหรวต่างหาก
“คุณไปเถอะ พวกเราเองก็จะไปด้วยเหมือนกัน แต่ว่าฉันเชื่อว่าเส้นทางของพวกเราสองคนนั้นไม่สามารถเดินไปในทางเดียวกันได้อีกแล้ว” ก่อนหน้านั้นเธอค่อนข้างมีความสุข แต่เมื่อเห็นหน้าเขา รอยยิ้มก็หดหายไปจนแทบไม่ปรากฏขึ้นอีก
“โหรวโหรว!” โอวหยางลี่ก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทางหุนหัน เขายืนอยู่ที่ประตูมาเป็นเวลานาน ร่างกายของเขาแข็งทื่อเพราะความหนาว แต่ทว่าสิ่งเหล่านี้ก็ไม่สามารถหยุดความหุนหันที่เขามีได้เลย
“โหรวโหรว อย่าโกรธเลย ห้าปีก่อนหน้านั้นฉันมีคำอธิบายที่มีเหตุผลให้เธอเข้าใจอยู่นะ!”
