“พี่ชาย ฟังดูเหมือนมีประสบการณ์มากขนาดนั้น! พูดมาสิ! เล่นสนุกกับหญิงม่ายมาแล้วกี่คน? พวกเขาล้วนแล้วเป็นยังไง ง่ายดายบ้างไหม เป็นคู่ซ้อมที่ดีเลยสิ!” หมินลี่มองเขาก่อนจะยิ้มออกมา
“เปล่า ฉันไม่ได้เล่นอะไรทั้งนั้น นายอย่ามามองฉันแบบนี้! ฉันโสดแบบนี้ ดูแลตัวเองนั่นแหละดีแล้ว” อีกอย่างตอนนี้เขาก็มีเป้าหมายในใจอยู่แล้วด้วย
ยังไงก็ต้องควักสมองของจิ่งเป่ยเฉินมาไว้ในมือให้ได้ การที่เธอทำแบบนั้นมันน่าเกลียดไปจริง ๆ ส่งของขวัญให้และก็เอากลับไปก็ช่าง แต่ว่านี่ถึงขนาดขังเขาไว้ด้านนอกประตูไม่ให้เข้าไปอีก
“ฉันไม่เชื่อหรอกนะ!” หมินลี่มองเขา ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยคำพูดสามคำ ‘ไม่เชื่อหรอก’
“ฉันเองก็ไม่เชื่อ!” ถังซือเถียนพูดแทรกขึ้น
ฉีเซิงเทียนถลึงตาใส่เธอ ก่อนจะพูดจาอย่างน่าเกลียดไปว่า “ยังไงดี คืนนี้อยากจะลองกับพี่ชายดูหน่อยไหม?”
“ไม่มีทาง! ถ้าให้อยู่กับนาย ฉันขอตายดีกว่า!” ถังซือเถียนส่ายหน้าทันที พลางมองเขาด้วยสีหน้าที่ระวังตัว
“น่าเบื่อชะมัด ฉันเองก็ไม่สนใจเธอหรอก” ฉีเซิงเทียนส่ายหน้า เขาไม่สนใจผู้หญิงที่คุ้นเคยแบบนี้หรอก แต่สำหรับหลินจือเซี๋ยวแล้ว เป็นข้อยกเว้น!
เป็นข้อยกเว้นที่น่าเกลียดมาก ๆ
ทางด้านหนึ่ง อันโหรวกับจิ่งเป่ยเฉินที่ออกมาจากห้อง ยังไม่ทันได้เดินออกมาจากพ้นตัวอาคารก็ได้เจอกับโอวหยางลี่อีกครั้ง
