“พี่เฉิน พี่อยู่กับพวกเราก่อนสิ! เด็กไม่…….” ฉีเซิงเทียนรีบปิดปากหมินลี่ทันที ก่อนจะยิ้มให้จิ่งเป่ยเฉินและอันโหรว “พี่เฉิน พี่สะใภ้ กลับดี ๆ นะ!”
เมื่อมองพวกเขาเดินออกไป ฉีเซิงเทียนจึงปล่อยมือที่ปิดปากเขาอยู่ “นายไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรือไง!”
“ฉันก็คิดอยากถามนายอยู่เหมือนกันว่าจะปิดปากฉันเพื่อ? ฉันแค่คิดจะพูดว่าไม่ใช่ลูกของพี่เฉินสักหน่อย เขาไม่เห็นจำเป็นต้องกลับไปด้วยเลยนี่! พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันนานแล้วนะ พวกเขากลับกันเร็วเกินไปแล้ว!” หมินลี่ถลึงตาใส่ฉีเซิงเทียน เขาแทบไม่ได้มีโอกาสได้พูดคำดี ๆ ออกไปเลย
ถังซือเถียนเองก็มองไปที่ฉีเซิงเทียนและพูดว่า “ใช่ ฉันเห็นด้วย ทำไมไม่ปล่อยให้เขาพูดไปเลย ฉันเองก็อยากรู้ว่าพี่เฉินจะมีปฏิกิริยายังไง เด็กที่ไม่ใช่ลูกของพี่เฉิน เด็กที่เป็นลูกครึ่งแบบนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกของคนอื่นที่ต่างประเทศ พี่เฉินจะไม่รังเกียจอะไรหน่อยเลยเหรอ?”
“พวกนายจะไปเข้าใจอะไร? นี่เขาเรียกว่ารักแท้! ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่พวกนายพูดมา ผู้หญิงที่หย่าร้าง แล้วมีลูกติดมาด้วยจะยอมรับไม่ได้เลยเหรอ?” ฉีเซิงเทียนมองดูพวกเขาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างสิ้นหวัง “เข้าใจบ้างหรือเปล่าอะไรคือลูกติดของหญิงม่าย เด็กคือทุกอย่างของพวกเขา อย่าพูดอะไรไร้สาระอีก!”
