ทันทีที่เหลียวเว่ยได้ยินเธอพูดคำว่าลูกขึ้นมา ไฟในใจก็ลุกโชน ไม่สนใจว่ามือนั้นบาดเจ็บแต่อย่างใด เธอหยิบแจกันที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาทุบไปที่เธอ
บาดแผลในมือเธอแตกออก ตัวของเหอเหมียวเซถลาล้มลงไปบนพื้น บนร่างกายเต็มไปด้วยเศษแก้ว ใบหน้าที่สวยงามนั้นถูกขีดข่วนจนเป็นแผล และมือของเธอก็เต็มไปด้วยรอยแผลที่ลึก
“เธอไม่ต้องเป็นห่วงไป พี่โอวหยางลี่ของเธอจะต้องรักเธอ” สายตาเธอมองไปที่คนบนพื้น ก่อนจะฉวยโอกาสหนีออกจากบ้านโอวหยางไปตอนที่เฉาลี่เฟยและโอวหยางลี่ยังไม่ลงมา
โอวหยางลี่ได้ยินเสียงตะโกนมาจากด้านล่างและเห็นเหอเหมียวนอนกองอยู่บนพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยรอยบาดแผลจากเศษแก้วที่แตกกระจัดกระจาย แต่ภายในห้องโถงใหญ่กลับไร้เงาของเหลียวเว่ย
ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะชั่วร้ายขนาดนี้!
