“พวกแกมัวยืนทำอะไรกันอยู่? มาช่วยจับยัยบ้านี่ไว้สิ!” เหอเหมียวตะโกนและมองคนรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“อย่าได้คิดเข้ามานะ! อย่าลืมว่าฉันเป็นคนของบ้านนี้ ฉันเป็นคุณนายที่แต่งเข้ามา เป็นนายน้อยของพวกแกนะ!” เหลียวเว่ยแสยะยิ้มด้วยท่าทางที่ดุร้าย ทำให้คนใช้ที่กำลังจะเข้ามาช่วยต้องหยุดกะทันหัน
แม้ต่อจากนี้เหอเหมียวกับคุณนายน้อยจะอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่
เหลียวเว่ยเตะไปที่ส่วนท้องของเธออีกครั้ง เห่อเหมียวร้องตะโกนด้วยความเจ็บ “อ้าก อ้าก อ้าก…….”
เหอเหมียวกุมท้องแล้ววิ่งหนี หากถูกเตะต่อไปแบบนี้คงได้ถูกพาไปตรวจเช็กร่างกายแน่ ๆ เมื่อถึงเวลานั้นหากพวกเขารู้ความจริงว่าเธอไม่ได้ท้องขึ้นมา คงได้จบเห่แน่ ๆ
เหลียวเว่ยมองเธอที่วิ่งหนีไป ก่อนจะเดินตาม “เหอเหมียว เธอนี่มันเก่งจริง ๆ เลยนะ! เพราะครั้งก่อนฉันไม่ได้ทำให้เธอพิการใช่ไหม เธอถึงได้กล้ามาเผชิญหน้ากับฉันอย่างนี้” ทำไมเธอถึงได้ใจอ่อนในครั้งนั้นกันนะ! ไม่คิดว่าเธอจะแย่งผู้ชายของเธอไปอีก!
หากเป็นเมื่อก่อนเธอไม่จำเป็นต้องลงมือเอง แต่เมื่อไม่มีตระกูลเหลียวแล้ว แม้แต่คนที่คอยสนับสนุนเธอเองก็ไม่อยู่แล้ว
“เธอมันป่าเถื่อน พี่โอวหยางถึงไม่ชอบเธอไง!” เหอเหมียววิ่งหนีไปที่ห้องโถง เธอวิ่งไปพลาง ตะโกนไปพลาง “พี่โอวหยาง เธอจะฆ่าฉัน ลูกของฉัน……..”
