“ลูกจะหย่าก็ได้ แต่จะแต่งงานกับอันโหรวไม่ได้!” เฉาลี่เฟยตะคอกใส่เขาอย่างเสียงดัง นานแล้วที่เธอไม่ได้ใช้น้ำเสียงคุยกับโอวหยางลี่แบบนี้ หนำซ้ำยังอยู่ต่อหน้าคนอื่นอีกด้วย
“ลูกขึ้นมาข้างบนเดี๋ยวนี้!” เฉาลี่เฟยพูดจบก็ปล่อยเหอเหมียวออก ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นไปชั้นบน
“พี่โอวหยาง?” เหอเหมียวมองเขาอย่างเป็นกังวล น้ำเสียงที่เฉาลี่เฟยพูดเมื่อครู่ทำเอาเธอตกใจแทบแย่
โอวหยางลี่มองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปมองที่ท้องของเธอ “เธอตัดใจเถอะ! ฉันไม่ต้องการเด็กในท้อง!”
“พี่โอวหยาง…….” เหอเหมียวมองเขาเดินขึ้นไปชั้นบน ลูกเขาทั้งคนจะไม่เอาได้ยังไง?
ทันทีที่พวกเขาขึ้นไป เหอเหมียวก็ต้องเผชิญหน้ากับเหลียวเว่ยอีกครั้ง เมื่อก่อนเธอกลัวเหลียวเว่ยมาก แต่ตอนนี้เธอไม่กลัวแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นมือของเธอบาดเจ็บอยู่ เธอคงไม่ทำอะไรหรอก
เหลียวเว่ยลุกขึ้นและเดินมาหาเธอ เหอเหมียวก้าวเท้าถอยหลังและกุมท้องของเธอไว้ “เธอจะทำอะไร อย่าเข้ามานะ!”
เหลียวเว่ยกลับทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าที่ซีดขาวของเธอปรากฏขึ้น พร้อมเดินเข้าไปตรงหน้า ก่อนจะยกเท้าขึ้นมาถีบท้องของเหอเหมียว แรงที่เธอถีบไปนั้นไม่ได้แรงพอที่จะทำให้เด็กแท้ง
เหอเหมียวที่ถูกเธอถีบก็ตกใจกับสิ่งที่เธอทำ
ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำแบบนี้ในบ้านโอวหยาง ในสายตาของเธอยังเห็นโอวหยางลี่กับเฉาลี่เฟยอยู่หรือเปล่า?
