ในชั่วพริบตาเธอก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังผู้ชายที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ “ผู้จัดการฉีหายป่วยไวดีเหมือนกันนะคะเนี่ย! ดูเหมือนไม่ได้เป็นอะไรเลย ฉันขอตัวก่อนนะคะ!”
ทันทีที่เธอพูดจบก็ถูกเขาขวางเอาไว้ ฉีเซิงเทียนก้าวฝีเท้าเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว “หลินจือเซี๋ยว หมอบอกว่าฉันป่วยหนัก”
“จริงเหรอคะ?” เธอจ้องมองไปที่เขาอีกครั้ง ก่อนจะมองดูเขาอย่างละเอียด ผิวที่ดูมีเลือดฝาด หน้าตาก็ไม่ได้ดูแดงก่ำ ทุกอย่างโดยรวมดูไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ
“ฉันรู้แล้วว่าผู้จัดการฉีป่วยเป็นอะไร!” เธอเบิกตากว้างขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“เป็นอะไร?” ฉีเซิงเทียนมองเธอด้วยท่าทางสงสัย อยากรู้ว่าเธอจะสรรหาคำพูดใดออกมาอีก
“อัมพาตส่วนคอขึ้นไป หรือเรียกอีกอย่างว่าพิการทางสมองค่ะ ผู้จัดการฉีต้องรีบไปรักษาโดยด่วนเลยนะ!” เธอค่อย ๆ ก้าวเท้าออกมาอย่างช้า ๆ เธอไม่ได้ตั้งใจจะล้อเล่นกับเขา แต่ความจริงกลับกลั้นเอาไว้ไม่อยู่
“หลินจือเซี๋ยว เธอชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว! เมื่อคืนทำไมไม่ยอมเปิดประตู!” ถึงแม้เขาจะยืนอยู่ด้านนอกแค่ครึ่งชั่วโมง แต่อากาศมันหนาวมาก ๆ
ในเมื่อกล้าพูดออกมาว่าสมองฉันพิการ!
