“คนป่วยใจเย็น ๆ หน่อยจะได้ไหม?” นี่คือประโยคแรกที่เธอจะพูด เธอไม่มีโอกาสได้หายใจเลยนะ
“ได้”
“อ้าก……….”
ได้บ้าอะไรเนี่ย!
พรุ่งนี้เธอต้องไปทำงาน ยังต้องใช้เสียงเพื่อพูดคุยอยู่นะ
เธอตัดสินใจแล้ว นับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปจะไม่ปฏิบัติต่อเขาในฐานะคนป่วยอีก
เขาทำตัวไม่สมกับเป็นคนป่วยเอาซะเลย คนป่วยที่ไหนจะมีพละกำลังบ้าคลั่งเหมือนกับเขาที่เอาแต่อยากจะระบายอารณ์กับเธอแบบนี้กัน
เช้าวันรุ่งขึ้น จิ่งเป่ยเฉินก็พบว่าภรรยาที่เขาจูบเมื่อคืนนั้นไม่ช่วยเขาใส่เสื้อผ้าเลย
ได้เลย เขาใส่เองก็ได้
และก็ยังไม่ป้อนข้าวเขาอีก ดีจริง ๆ เขากินเองก็ได้!
ไม่นั่งรถไปบริษัทกับเขาอีก นั่นไม่ได้!
อันโหรวถูกเขาบังคับให้นั่งรถไปบริษัทกับเขา เธอไม่สนใจเขาเลยตลอดเส้นทาง เธอเหลือบมองมือข้างขวาของเขาเล็กน้อย มือเขาไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?
เขาแข็งแรงดีแบบนี้คงไม่เป็นอะไรหรอก!
เธอคงกังวลมากเกินไป
โรลส์-รอยซ์จอดอยู่หน้าบริษัทจิ่ง ทั้งคู่ต่างก็ไม่รีบร้อนลงจากรถ ก่อนจะมองไปที่โอวหยางลี่ที่วิ่งเข้ามาหาพวกเขา
อีกทั้งนักข่าวจำนวนมากที่ยืนรออยู่หน้าประตูบริษัทจิ่ง ไม่มีพนักงานในบริษัทเลยสักคน
“ผู้ชายสารเลว คิดจะกลับมาคืนดีงั้นเหรอ?” อันโหรวพูดขึ้นเบา ๆ
“ออกมาแล้ว อย่ากลับไปกินหญ้าเก่า โหรวโหรว ฉันเหมาะสมกับเธอมากที่สุดนะ”
เธอยิ้มอย่างเย็นชา เธอยังโกรธเรื่องเมื่อคืนอยู่เลยนะ!
