“สัดส่วนเราดูเข้ากัน เท่าเทียมกัน ดูแล้วเหมาะสมกันมาก ดูดีทั้งชายหญิง ทุกอย่างดูลงตัว!” เขาพูดจบก็เปิดประตูลงจากรถและเดินไปเปิดประตูให้เธอ
“โหรวโหรว! โหรวโหรว!” โอวหยางลี่รีบพุ่งตัวเข้ามาหาเธอด้านหน้า วันนี้เขามาอยู่ที่นี่เพื่อรอเจอเธอโดยเฉพาะ
อันโหรวเอนตัวไปหาจิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าที่แต่งหน้าแบบธรรมชาติเผยรอยยิ้มออกมา น้ำเสียงของเธอที่เปล่งออกมาดูแปลกและไม่แยแส “ประธานโอวหยาง หากคุณมาคุยเรื่องสัญญาก็เชิญเข้าไปรอด้านในห้อง แต่ถ้าหากมาหาฉันก็ต้องขอโทษด้วย เพราะเวลาของฉันมีค่ามาก”
“โหรวโหรว เธอมานี่ ฉันหย่ากับเหลียวเว่ยแล้ว พวกเรามาอยู่ด้วยกันเถอะ ตกลงไหม?” คนที่เขาชอบมาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ก็มีเพียงแค่เธอคนเดียว ทำไมเธอถึงได้ไปกอดกับคนอื่นแบบนี้
“ประธานโอวหยางช่วยให้เกียรติกันด้วย จะให้ภรรยาของผมไปอยู่กับคุณนี่ไม่เห็นว่าผมอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เขาอย่างเย็นชา ก่อนจะพูดแสดงอำนาจออกมาพลางโอบอันโหรวไว้
เธอเป็นภรรยาของเขา ภรรยาของเขา ไม่ยอมให้ชายอื่นมาอยากได้เด็ดขาด!
“ภรรยา? โหรวโหรว เขาพูดโกหกหรือเปล่า? พวกเราเป็นคู่รักกันมาตั้งนาน ในใจเธอก็มีแต่ฉันคนเดียวทำไมถึงไปอยู่กับเขา!” โอวหยางลี่แสดงท่าทางไม่พอใจ ก่อนจะชี้ไปทางจิ่งเป่ยเฉิน “ไม่ได้ เธอเป็นของฉัน!”
