“จิ่งเป่ยเฉิน นายมันคนอันตราย เป็นผู้ชายประสาอะไร!” โอวหยางลี่จ้องเขม็งมาที่เขา เดิมทีถ้าหากเขาไม่ได้แต่งงานกับเหลียวเว่ยก็มาไม่ถึงเขาหรอก!
จิ่งเป่ยเฉินแสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา น้ำเสียงที่อ่อนโยนและคลุมเครือเอ่ยขึ้นว่า “ฉันจะเป็นผู้ชายแบบไหน โหรวโหรวรู้ดีที่สุด”
แก้มแดงระเรื่อที่ปัดบลัชออนมาบนใบหน้าที่ซีดขาวของอันโหรวแดงขึ้นอย่างงุนงง พูดเรื่องแบบนี้อย่าได้มองมาที่เธอจะได้ไหม พวกเขาต้องระวังผลกระทบที่ตามมาจากสาธารณชนด้วย
“โหรวโหรว พวกเธอ…..” ดวงตาของโอวหยางลี่จับจ้องไปที่พวกเขา จะเป็นไปได้ยังไง!
“ผมจะไม่เกี่ยวข้องกับเธอได้ยังไง ประธานโอวหยางพูดเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ ดูเหมือนว่าบริษัทตระกูลจิ่งต้องการคนที่อยู่คู่กับสุนัขหนึ่งตัวที่คอยเฝ้าหน้าประตูนะ เชื่อเถอะว่าประธานโอวหยางจะต้องมีความสุขกับมันแน่” ทันทีที่เธอมองเขาก็เผยความเกลียดชังแฝงออกมาทางแววตา ไม่มีแม้แต่ความรักเลยสักนิดเดียว
ในใจเธอไม่ได้มีเขาอยู่อีกต่อไปแล้ว และนับจากนี้จะไม่มีอีกต่อไป
“เธอพูดยังไงก็ยังงั้น” จิ่งเป่ยเฉินโอบเอวและพาเธอที่กำลังเหม่อมองโอวหยางลี่อยู่ออกไปทันที
นักข่าวที่อยู่รอบ ๆ เตรียมจะสัมภาษณ์ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปสัมภาษณ์จิ่งเป่ยเฉิน พวกเขายังไม่อยากตาย!
คำพูดเมื่อครู่เป็นเนื้อหาและหัวข้อข่าวได้มากพอที่พวกเขาจะเขียน และโอวหยางลี่ก็ยังคงยืนอยู่ตรงที่เดิม
