ตอนที่ 260 ลูกสาวของเขารักเขามาก ไม่เสียแรงเปล่า
“อืม” ลูกสาวของเขารักเขามาก ไม่เสียแรงเปล่า
หยางหยางเองก็หันไปมองที่มือของเขา “ความแข็งแรงของพ่อจ๋าดูน่าเป็นห่วง พรุ่งนี้ไปฝึกกับผมไหมครับ?”
ช่วงนี้เขารู้สึกปวดหัว เหงื่อออกเหมือนฝนที่ตกอยู่ทุกวัน เขาเพิ่งจะรู้ว่าเมื่อก่อนแม่จ๋าดูแลเขาดีเกินไป สมรรถภาพทางร่างกายของเขาไม่ได้ดีขนาดนั้นจริง ๆ
เมื่อเทียบกับตอนพ่อจ๋าเด็ก ๆ แล้ว ความแตกต่างไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ
“หยางหยาง!” อันโหรวพูดด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม “พ่อจ๋าปกป้องแม่จ๋าไว้ถึงได้รับบาดเจ็บ ไม่ใช่แบบนั้นเข้าใจไหม?”
“ผมรู้ครับ เพราะงั้นจึงต้องยิ่งฝึกฝนอีกเยอะ จะได้ปกป้องแม่จ๋าได้ดีกว่านี้” ไม่อย่างนั้นเขาเองก็ไม่สบายใจที่จะฝากแม่จ๋าไว้กับเขา
อาจจะดีกว่าถ้าพวกเรากลับต่างประเทศ อย่างน้อยแม่จ๋าก็ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้
เมื่อเทียบกับใบหน้าที่เย็นชาของอันโหรว จิ่งเป่ยเฉินกลับขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ได้สิ พรุ่งนี้พ่อจ๋าจะไปด้วย”
“จิ่งเป่ยเฉิน ไม่!” เขาไม่ต้องการมือของตัวเองแล้วหรือไง!
“ที่รักไม่ต้องห่วงเลย จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก” เขาลุกขึ้นยืน “ลูก ๆ ไปเล่นกันก่อนนะ พ่อจ๋าขอตัวไปทำธุระก่อน”
“หยางหยาง หน่วนหน่วน ไปเล่นกันเองก่อนนะ! เดี๋ยวแม่จ๋าตามขึ้นไป” เธอสั่งกำชับและรีบเดินตามเขาไป
ในห้องหนังสือ จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้าไปด้านในก่อน โดยมีอันโหรวถือถ้วยชาเดินตามเข้ามา
