ตอนที่ 261 ความทรงจำ
ทำให้เธอกังวลอยู่ตั้งนานและเธอยังให้ลูกสะใภ้หาคู่นัดบอดให้กับเขาต่อหน้าอีก เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของลูกชายเธอทั้งนั้น
“ผมจำได้ว่าตอนที่ถาม ผมก็บอกชัดเจนดีแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินดึงอันโหรวให้นั่งลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ฟังแล้วไม่เหมือนพูดคุยกับแม่เท่าไร
ซูรั่วหยานึกย้อนไปในความทรงจำของเธอ เหมือนว่าทุกคำพูดของเขาก็คือลูกของเขาเอง
หรือว่าครั้งนั้น?
“ลูกบอกเป็นนัยไม่ชัดเจนเลย!” ตอนนั้นจะไปคิดได้ยังไงกัน
“คุณป้าคะ เป็นความผิดของฉันเองค่ะ ฉันบอกเขาไม่ให้บอกเอง เพราะยังไงเรื่องตระกูลอันในอดีตก็ไม่ค่อยดีนักที่จะเผยตัวตนออกมา” อันโหรวพูดอย่างมีมารยาท มือของเธอบีบแขนของจิ่งเป่ยเฉินอย่างแรง เขาไม่คิดจะช่วยเธอพูดหน่อยเหรอ?
“คือว่าเรื่องตระกูลอันในอดีตที่เป็นข่าว เธอวางใจได้ เรื่องที่พ่อเธอทำจะไม่โทษมาที่เธอหรอก เขาก็คือเขา เธอก็คือเธอ พวกเราสองคนไม่ว่าอะไรพวกเธอสองคนหรอก” ซูรั่วหยาชอบสะใภ้คนนี้เอามาก ๆ เลยนะ!
เจอกันก็ให้หลานที่น่ารักทั้งสองคนแล้ว!
หยางหยางได้ยินแบบนั้นจึงพยายามดิ้นรนเพื่อลงจากตักของจิ่งเซิง “แม่จ๋าอุ้มหน่อย”
ตัวอันโหรวรู้สึกแข็งทื่อเล็กน้อยที่จะไปอุ้มเขาออกมา คำพูดของเธอเมื่อครู่หมายความว่าเชื่อว่าในตอนนั้นพ่อของเธอทำเรื่องแบบนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?