“ได้เลย!” อันโหรวส่งแอปเปิลให้ฉีเซิงเทียนพร้อมควงมีดที่ถืออยู่ในมือ สายตาเหลือบไปมองมือข้างขวาของเธอก่อนจะหยุดมองไปที่หน้าของเธอ เสียงที่นุ่มนวลพูดขึ้นว่า “มีไหม?”
“เธอพูดว่าเธอจะปล่อยฉันไปไม่ใช่หรือไง?” เธอไม่เชื่อว่าเธอจะใจดีขนาดนั้น อันโหรวเกลียดเธอจะตาย เหมือนที่เธอเองก็เกลียดอันโหรวเข้าไส้
“เธอไม่พูดก็คงจะไม่ได้ออกไป” ทันทีที่เธอพูดจบ ห้องที่เงียบสงัดจู่ ๆ ก็มีเสียงกัดแอปเปิลของฉีเซิงเทียนดังขึ้นมา เขาเคี้ยวผลแอปเปิลที่กรอบอร่อย
อันโหรวรู้สึกว่าเธอเริ่มหิวขึ้นมาเล็กน้อยแล้วสิ
“พี่สะใภ้ แอปเปิลลูกนี้ดีจริง ๆ นะ!” ฉีเซิงเทียนยังคงไม่ลืมที่จะเอ่ยอีกสักประโยค สายตาล้วนเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ในตอนที่เธอเป็นอันอีหาน เขาคิดว่าสักวันหนึ่งจิ่งเป่ยเฉินก็คงปล่อยเธอไปแน่ ๆ แต่ตอนนี้เธอกลับกลายเป็นอันโหรว ก็อย่าได้คิดเพ้อฝันอีกเลย
พวกเขาทั้งสองคนถูกลิขิตไว้แล้วว่าชั่วชีวิตนี้ให้พัวพันกันไปทั้งชีวิต พี่สะใภ้ของพวกเขาคงเรียกได้ว่าถูกปากถูกคอนี่เอง!
“น่าเสียดายที่คุณนายโอวหยางคงไม่ได้กินมันอีกแล้ว” อันโหรวมองไปที่ใบหน้าของเธอด้วยความรู้สึกเสียดาย มีดปอกผลไม้ในมือถูกปัดเศษเล็กเศษน้อยออก ภายใต้แสงไฟที่สลัว ๆ ส่งผลให้มีดปอกผลไม้นี้ดูเป็นประกายพิเศษยิ่งกว่าเดิม
