สายตาของเหลียวเว่ยจับจ้องไปที่มีดที่อยู่ในมือของเธอ สุดท้ายก็ค่อย ๆ เคลื่อนสายตามองไปยังใบหน้าของอันโหรว “เธอฆ่าลูกของฉัน แล้วนี่เธอยังคิดจะแก้แค้น เป็นไปไม่ได้! เธอจะฆ่าฉันไม่ได้!”
เธอไม่อาจปฏิเสธเสียงหัวเราะของเธอได้ อันโหรวลุกขึ้นจากที่นั่งและพูดว่า “คุณนายโอวหยาง เมื่อไปถึงยมโลกก็อย่าพูดว่าฉันไม่ได้ทำตามความปรารถนาของคุณละกัน”
เธอเอื้อมมือไปกดที่ข้อมือของเธอ มีดปอกผลไม้ในมือถูกเล็งไปตรงกลางฝ่ามือ ก่อนจะใช้แรงกดเข้าไปเต็ม ๆ ส่งผลให้เลือดนั้นไหลพุ่งออกมา เสียงกรีดร้องของเหลียวเว่ยดังขึ้นในทันที ภาพเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าทำให้ฉีเซิงเทียนที่กำลังกินแอปเปิลอยู่ข้าง ๆ ตกตะลึงขึ้นมาในพริบตา
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
“อาา!! เจ็บ เจ็บ!! อันโหรวเรียกหมอให้ที! เรียกหมอให้ที! เธอฆ่าลูกของฉันไปแล้ว ตอนนี้ยังจะคิดฆ่าฉันอีกเหรอ เธอฆ่าคน เธอต้องติดคุกแน่ ๆ” เหลียวเว่ยยืดตัวขึ้น มือที่กดตรงกลางฝ่ามือไว้มีเลือดไหลออกมาจากนิ้วของเธอทีละนิ้ว บนโต๊ะสีดำ เลือดของเธอค่อย ๆ ไหลนองไปกองอยู่ตรงนั้น
“ติ๊กตอก!” เลือดเริ่มไหลลงสู่พื้น จากเดิมที่พื้นเป็นสีขาวก็ค่อย ๆ ถูกละเลงคล้ายกับดอกไม้ที่บานสะพรั่งไป ความเจ็บปวดล้วนแล้วราวกับฉีกขาดไปทั่วร่างของเธอ เธอเข้าใจแล้วว่าอะไรคือสิบนิ้วที่เชื่อมต่อกับหัวใจ มันเจ็บมากจริง ๆ
