“นี่คือสิ่งที่เธอควรรับผิดชอบ อาการบาดเจ็บบนตัวของจิ่งเป่ยเฉินเกิดจากฝีมือของเธอ ฉันคิดว่าแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!” เธอเหลือบสายตามองไปที่ฉีเซิงเทียนที่กำลังตกตะลึงและพูดว่า “มัวแต่ยืนอึ้งทำอะไรอยู่ มืออีกข้าง!”
จิ่งเป่ยเฉินมีมือเพียงข้างเดียว เธอก็ต้องใช้สองมือนั้นระบายอารมณ์!
ไม่ สองมือไม่สามารถแก้ไขความเกลียดชังในใจของเธอได้!
ฉีเซิงเทียนโยนแอปเปิลที่อยู่ในมือทิ้ง ก่อนจะก้าวเดินไปด้านหน้าโดยไม่สนใจแม้แต่เสียงกรีดร้องของเหลียวเว่ย เขากดไปที่ข้อมือซ้ายของเธอ เขารู้สึกชื่นชมในตัวพี่สะใภ้ของเขามากจริง ๆ ช่างสมกับเป็นพี่สะใภ้ของพวกเขาเหลือเกิน!
พี่เฉินนี่มีสายตาที่ไม่เลวเลย!
“ไม่! ไม่เอานะ! ฉันจะพูด! ไม่ว่าอะไรฉันก็จะพูด!” เหลียวเว่ยตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนก
“วางใจเถอะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตัดลิ้นของเธอแน่ ๆ เธอยังมีโอกาสที่จะพูดอยู่นะ” มีดปอกผลไม้ที่เปื้อนเลือดกวัดแกว่งลงไปที่เธออย่างดุเดือด เลือดก็ไหลพุ่งออกมาอีกครั้งหนึ่ง
ฉีเซิงเทียนดึงข้อมือของเธอขึ้นมา ก่อนจะมองดูเธอด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า “พี่สะใภ้ เพราะงั้นพี่เลยขอให้ผมเอามีดปอกผลไม้มา ที่แท้ก็ตั้งใจทำแบบนี้นี่เอง!”
