เธอจ้องมองไปที่เขาด้วยสีหน้าโกรธเคือง ก่อนจะอ้าปากและตะโกนออกไปว่า “จิ่งเป่ยเฉิน! นายมันเป็นคนบ้าหรือยังไง! เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นนายแค่ผลักฉันไปก็จบ แต่นี่เล่นไปรับมีดตรง ๆ ไม่กลัวอันตรายบ้างเลยหรือยังไงกัน!!”
ถ้าหากว่าเธอไม่โกรธสิแปลก ตอนนี้เธอโมโหจะตายอยู่แล้วเนี่ย
เขาเผยรอยยิ้มขึ้นบาง ๆ และยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับหูของเธอพร้อมกับกระซิบเบา ๆ “อาวุธที่ใช้สังหารคนต้องแย่งชิงมาสิ จะให้ปล่อยไว้ได้ยังไง?”
ลมหายใจร้อน ๆ ของเขาไหลผ่านเข้ามาที่หูของเธอ เสียงของเธอก็ค่อย ๆ เบาลง “ข้อแก้ตัวเยอะจังเลยนะ!”
จิ่งเป่ยเฉินค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้หูของเธอ ริมฝีปากเฉียดที่ต้นคอ ก่อนที่เอวของเธอจะรู้สึกค่อย ๆ ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ “ที่รัก……”
“นายควรไปนอนซะ!” เธอลุกขึ้นออกจากตัวเขาทันที “คนพิการนี่รู้สึกสำนึกหน่อยจะได้ไหม?”
กลิ่นหอม ๆ ในอ้อมแขนของเขาหายไปแล้ว บิ๊กบอสแสดงความโกรธขึ้นมาทันที
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “นอนด้วยกันได้ไหม?”
“นายฝันเกินไปหรือเปล่า!” สีหน้าของเขาที่ดูแย่ หนำซ้ำมือก็ยังเลือดออก ยังกล้ามายั่วยวนเธออีก!
“ฉันเจ็บแต่ไม่ได้พิการ เธอลองทดสอบดูก็ได้นะ” เขาลุกขึ้น ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาหาเธอ เขากระตุกริมฝีปากขึ้น “อยากลองไหม?”
“จิ่งเป่ยเฉิน! นายนี่มันพูดเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาจริง ๆ” ที่เธอทำก็เพื่อเขา อยากให้เขาได้นอนพักผ่อนก็ยังจะไม่ยอมอีก
