แม้จะรู้สึกเจ็บแต่เธอไม่เป็นอะไรย่อมดีกว่า มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บรีบโอบเธอไว้ ริมฝีปากที่ซีดเซียวเอ่ยขึ้น “เครื่องสำอางเธอหลุดออกแล้ว”
เธอยกมือขึ้นมาลูบที่หน้าเขา ปลายนิ้วของเธอเปื้อนรองพื้น ไม่คิดว่าควีนจะใช้เครื่องสำอางที่ไม่กันน้ำ!
“ยุ่งอะไรกับเครื่องสำอางฉันกันเล่า รีบไปเร็วเข้า ไปทำแผลก่อน!” เธอรีบไปทันที มือของเขามีเลือดออกเต็มไปหมดแล้ว!
“ไม่ต้องรีบ” เขายังไม่ได้สะสางผู้หญิงที่กล้ามาทำแบบนี้กับเธอเลย จะให้รีบไปได้ยังไง
จากใบหน้าที่มึนงงของอันโหรวในยามนี้กลับกลายเป็นเย็นชามากขึ้นกว่าเดิม สายตาที่งดงามจับจ้องไปที่ตัวเขาที่มีท่าทีไม่รีบร้อนอะไร
“อัน….โหรวโหรว?”เหลียวเว่ยที่อยู่บนพื้นเบิกตากว้างขึ้นมา เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง
แต่ว่าผู้หญิงใบหน้าที่ซีดเซียวเมื่อกี้ เมื่อเธอเช็ดแก้มไปสองสามครั้งก็เผยให้เห็นผิวที่ขาวใส
ตอนที่เธอคิดว่าพวกเธอไม่ใช่คนเดียวกัน ความจริงก็ตบหน้าเธออีกครั้ง
โอวหยางลี่ที่ได้ยินจิ่งเป่ยเฉินพูดในระยะไกลก็ตกตะลึงไปเช่นกัน เขายืนนิ่งดูเหมือนไม่ได้สนใจภรรยาของตัวเองที่ถูกเตะลงไปนอนกับพื้นเลยสักนิด ได้แต่ยืนมองไปที่การแต่งหน้าของผู้หญิงคนนั้นที่ดูเป็นห่วงเป็นใยจิ่งเป่ยเฉินเสียมากมาย
“โหรวโหรว! โหรวโหรว!” เขาก้าวเดินเข้ามาข้างหน้าอย่างตื่นเต้น “โหรวโหรว!”
