“อันอีหาน เธอมันผู้หญิงชั้นต่ำ เอาลูกของฉันคืนมานะ! เอาลูกของฉันคืนมา! เป็นเพราะแก เพราะแก!”ทันใดนั้นเหลียวเว่ยก็ตะโกนใส่เธออย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนผู้หญิงเป็นโรคประสาทอย่างไรอย่างนั้น
อันโหรวยกมือขึ้นมาเช็ดไวน์ที่อยู่บนหน้า “ฉันไม่ได้ทำอะไรกับลูกเธอเลย!”
เธอเองก็เป็นแม่คน ถึงจะเกลียดเหลียวเว่ยแค่ไหนก็ไม่ทำร้ายคนท้องหรอก
“เธอยังจะมาเล่นลิ้นอีก เธอเป็นคนสั่งให้คนมาฆ่าลูกในท้องของฉัน!” เหลียวเว่ยที่ดูเหมือนคนบ้ามุ่งตรงมาที่เธอ ก่อนจะหยิบมีดออกมา เป้าหมายคืออันโหรวที่อยู่ตรงหน้า
“อันอีหาน แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต!” ใบหน้าของเหลียวเว่ยบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความแค้น
“โหรวโหรว!”
เธอได้ยินเสียงของจิ่งเป่ยเฉินจึงหันไปมองที่เขา เขาพุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ ร่างกายของเธอแนบชิดกับตัวเขา ส่วนมืออีกข้างของเขาก็จับมีดเล่มนั้นไว้ พร้อมเตะเหลียวเว่ยออกไป เธอที่กำลังบ้าคลั่งล้มลงไปนอนกับพื้น
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้น
เขาทิ้งมีดในมือลง ฉีเซิงเทียนก็พุ่งเข้ามาหยิบทันที ก่อนจะมองไปที่เขาอย่างเป็นกังวล
อันโหรวกุมมือเขาขึ้นมา เธอมองเลือดที่ไหลออกมาจากมือของเขาและหยดลงบนพื้นด้วยความตกใจ “จิ่งเป่ยเฉิน นายบ้าไปแล้วเหรอ? นายคิดว่ามือตัวเองเป็นเหล็กหรือยังไงกัน!”
