“อืม…รางวัลของเธอก็คือย้ายเข้ามาอยู่บ้านฉันไง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอันเบา แต่อันโหรวกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน
เธอย้ายเข้าไปอยู่ตั้งนานแล้ว ถือโอกาสหาสถานที่ที่เหมาะสมออกมาประกาศอย่างนั้นเหรอ?
“ฉันขอปฏิเสธ!” ขณะที่เขาปล่อยเธอ เธอก็รีบขยับถอยห่าง พร้อมยกมือขึ้นพัดตรงหน้า “ร้อนจัง ร้อนจังเลย!”
“เลขาอันช่างกล้ามาก!”
“ใช่ค่ะ! เมื่อครู่ประธานถือว่าเพิ่งขอแต่งงานไปใช่ไหมนะ?”
“เธอทิ้งให้ประธานอยู่คนเดียว แล้วเดินจากไปเหรอ?!”
เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบ ๆ ตัว อันโหรวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน พร้อมหาที่นั่งลงและโบกมือเรียกหลินจือเซี๋ยว
แต่ยังไม่ทันที่หลินจื่อเซี๋ยวจะเดินเข้ามา ก็มีอีกคนเดินเข้ามาแทน นั่นก็คือเหลียวเว่ย
จากหางตาของเธอเหลือบไปเห็นจิ่งเป่ยเฉินกำลังเดินมาทางนี้ เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย เขากลัวและกังวลเกี่ยวกับเหลียวเว่ย เป็นผู้ที่มีคดีมาก่อนหน้านี้ และกลัวว่าจะมาทำร้ายเธออีกครั้งหนึ่ง
“เธอได้บอกเรื่องนั้นกับคนอื่นหรือเปล่า?” แก้วที่เธอถืออยู่ในมือตอนนี้เต็มไปด้วยไวน์ ก่อนจะหมุนควงแก้วอยู่เล็กน้อย
“เปล่า” เหลียวเว่ยดูมีท่าทางผิดปกติ เธอรีบลุกขึ้นจากโซฟา
ทันทีที่เธอลุกขึ้น เหลียวเว่ยก็เดินตามเธอไปทันที
“อันอีหาน!” เธอตะโกนเสียงดัง
“อืม?” เธอหมุนตัวกลับมาอย่างงุนงง
เหลียวเว่ยสาดไวน์ในมือไปที่เธอ เพล้ง! แก้วไวน์หล่นลงพื้น ส่วนไวน์ที่เต็มแก้วตอนนี้ก็ไปอยู่บนหน้าของอันโหรว
