้นส่วน ข้างเขา ๆ ในตอนนี้มีเหลียวเว่ยที่มีสีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก ถึงแม้ว่าเธอจะแต่งหน้ามาแล้วก็ตาม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ประกายจึงไม่สามารถปกปิดความเจ็บปวดที่ซ่อนลึกไว้ในจิตใจของเธอได้
อันโหรวมองย้อนกลับไปก็แทบไม่ได้สนใจตัวเหลียวเว่ยเลยสักนิด ค่ำคืนนี้เป็นงานเลี้ยงที่สำคัญต่อบริษัทจิ่งเป็นอย่างมาก และเธอเองก็ไม่ได้คาดหวังที่จะให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นทั้งนั้น
จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้าเหลือบมองไปยังด้านข้างของโอวหยางลี่ เขาเปลี่ยนแก้วไวน์ที่ถือในมืออีกข้าง ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดเธอ “จำสิ่งที่ฉันพูดไว้นะ”
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาพูดตอนไหนกัน?
รู้แค่คืนนี้เขาโกรธเท่านั้น เขาไม่ได้บอกอะไรเธอเลยด้วยซ้ำ มีก็แค่ถอดแว่นของตัวเองออก
“จะไม่ให้เธอคลาดสายตาฉันไปเด็ดขาด” ที่เขาเคยพูดไว้ครั้งก่อนหรือว่าเธอจะลืมมันไปแล้ว?
“ฉันหายไปจากนายได้ด้วยงั้นเหรอ?” เธอหลุบตาลงและชี้ไปที่เอวของเธอ หลังจากที่เธอกลับมาก็ไม่ได้ออกห่างจากเขาเลยแม้แต่ก้าวเดียว
“ดีมาก” เขาต้องการผลลัพธ์แบบนี้
ด้านหน้าของเขามีผู้คนหลั่งไหลเข้ามา แต่โอวหยางลี่และเหลียวเว่ยกลับยังไม่มา เธอหันไปมองก็พบว่าที่แท้โอวหยางลี่กำลังมองหาวิเวียนอยู่ต่างหาก!
จิ่งเป่ยเฉินผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้ เขาชิงมาก่อนแล้วยังจะเล่นแบบนี้ โอวหยางลี่มีสีหน้าดูเหมือนมีไพ่เหนือกว่า เธอรู้สึกว่าผู้ชายจอมวางแผนคนนี้ไม่สามารถยั่วยุเขาได้
จิ่งเป่ยเฉินนั้นยิ่งลำบาก เขาซื้อใจ แต่คนอื
