บางอย่าง จู่ ๆ ทันใดนั้นเขาก็ทำท่าราวกับมีความสุขขึ้นมา
ดูเหมือนว่าเขาจะรับรู้ถึงสายตาเธอที่มองอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมามอง ส่วนตัวเธอก็ส่ายหน้าไปมาอย่างนิ่งสงบ นั่นทำให้ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ จ้องมองมาที่ใบหน้าของเธออย่างตั้งใจ
“มองฉันทำไม? หรือว่าเครื่องสำอางหลุดอีกแล้ว?” เธอเริ่มจะสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย
มือของจิ่งเป่ยเฉินโอบรัดเอวเธอแน่นขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขายังคงจับจ้องที่เธอ แถมยังทำท่าทางราวกับไม่คิดจะปล่อยไปไหน “รู้จักกันตั้งแต่ตอนไหน?”
“ใคร?”
“อันจวินเซวี่ยน”
