คุณวิเวียนที่ได้กลายมาเป็นนักออกแบบประจำของบริษัทจิ่งแล้ว” เมื่อคำพูดของเขาถูกเอ่ยออกไป แสงไฟก็สาดส่องไปยังวิเวียน
เธอเผยรอยยิ้มอย่างสง่างาม “หวังว่าหลังจากนี้จะได้ร่วมงานกับทุกคนอย่างมีความสุขนะคะ”
เสียงปรบมือจากผู้คนล้วนดังกึกก้องขึ้นมาทันที อันโหรวที่ยืนอยู่บนเวทีเห็นได้ชัดว่าใบหน้าของโอวหยางลี่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นดูน่าเกลียด สีหน้าและแววตาล้วนจมลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อครู่นี้เขากับวิเวียนพูดคุยกันด้วยท่าทางที่เข้ากันได้ดี และคิดว่าเขานั้นคงสามารถเชื้อเชิญนักออกแบบระดับนานาชาติที่มีชื่อเสียงคนนี้ได้แน่นอน จึงคิดไม่ถึงว่าตัวเธอจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่เสียแล้ว
จิ่งเป่ยเฉินยื่นไมโครโฟนให้พิธีกร จากนั้นเขาก็ก้าวลงจากเวที “ทุกปีนายก็พูดน้อยแบบนี้เหรอ?”
เพียงแค่สองประโยค ทุกอย่างก็ยังคงต้อนรับวิเวียน ก่อนหน้านั้นก็มีแค่ประโยคเดียวเองด้วยซ้ำ
“จะพูดเยอะไปทำไม?” เจ้าบ้านที่ดีควรจะพูดอะไรสักหน่อยสิ ไม่อย่างนั้นจะให้เจ้าบ้านทำอะไร?
“ไม่ต้องทำอะไรหรอก” เธอเม้มมุมปากและยิ้มให้ เพียงแวบสายตาแป๊บเดียว เธอก็มองเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่เธอคิดว่าจะไม่ได้พบเจออีกแล้ว
ในวันนั้นตอนที่เธอออกไปเพื่อพบเจอกับหานเซียว ก็บังเอิญได้คุณผู้ชายคนนี้ช่วยเอาไว้
เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มและยืนอยู่ข้าง ๆ โคมไฟ ในมือถือแก้วน้ำผลไม้ ตัวของเขานั้นยังคงเผยรอยยิ้มบาง ๆ ส่วนข้าง ๆ ของเขานั้นก็มีผู้ชายอยู่หลายคนที่กำลังพูดคุยอะไร
