น ทุก ๆ ปีพนักงานในบริษัทจะได้รับรางวัลที่สุ่มได้สูงสุดถึงสิบล้านเกือบทุกปี ซึ่งนี่ถือว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมที่ทำให้พวกเขาทุกคนล้วนอยากเข้าร่วม
หลินจือเซี๋ยวช่วงนี้งานยุ่งมาตลอดทั้งเดือน ในที่สุดค่ำคืนนี้จะได้ตรวจสอบผลลัพธ์ที่ได้เสียที
ทางด้านอันโหรวที่นอนหลับอยู่ที่บ้านเป็นครึ่งค่อนวัน ในช่วงบ่ายก็ได้ถูกพาไปยังม่อหวน และไปเผชิญหน้ากับควีนโดยไม่ได้ตั้งใจอีกครั้ง
อันโหรวเหลือบมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาด้านหลัง ตอนนี้ใบหน้าของเธอล้วนไม่ได้แต่งเติมใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะตอนที่เธอถูกพามานั้น ช่วงที่อยู่บนรถเขาบอกว่าแป้งรองพื้นที่ซีดเหลืองนั้นก็ขอให้ควีนช่วยเธอวาดออกแบบมา ซึ่งส่วนตัวเขาเองก็เคยเห็นมาก่อน
จิ่งเป่ยเฉินเมื่อรู้ว่าควีนเคยเห็นใบหน้าที่เธอไม่ได้แต่งเติมใด ๆ มาก่อนก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจทันที
และจนถึงตอนนี้ก็แทบไม่เอ่ยปากพูดอะไรกับเธอเลยสักคำ ช่างเป็นคนที่ขี้งอนเสียจริง ๆ เลยนะ
ส่วนทางโอวหยางลี่ก็เคยเห็นมากกว่าเขาแค่สิบนาทีเองด้วยซ้ำ!
“แต่งหน้าให้ดี ๆ แต่งให้ขี้เหร่แค่ไหนก็ไม่เป็นไรหรอก!” เธอเลิกคิ้วขึ้นและพูดกับควีนด้วยรอยยิ้ม
“นั่นไม่ได้หรอก นี่ถือเป็นรองพื้นที่ซีดเหลือง แต่ฉันจะทำให้เธอสวยที่สุดเลยคอยดู!” ควีนพูดจบก็เริ่มตกแต่งใบหน้าของเธอทันที
ที่ด้านหลังจิ่งเป่ยเฉินเงยหน้าขึ้นเหลือบมองไปที่พวกเขาอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะนั่งหลับตาลงสักพักและใช้มืออีกข้างหนึ่งหยิบนิตย
