สารมาอ่านอย่างเบื่อ ๆ
สองชั่วโมงผ่านไป ควีนที่ถือบลัชออนอยู่นั้นก็รีบเดินเข้ามาหาจิ่งเป่ยเฉินและเอ่ยอย่างมีความสุขว่า “ประธานจิ่ง! สิ่งนี้จะช่วยทำให้ดวงตาของคุณเป็นประกายงดงามอย่างแน่นอน!”
จิ่งเป่ยเฉินหลับตาลงเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ เขาไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้น สีหน้าท่าทางของเขานั้นดูเย็นชาและเฉยเมยมากนัก
ในตอนนี้เขานั่งราวกับรูปปั้น มือที่สะบัดแปรงไปมาจู่ ๆ ก็หยุดลงและเดินไปที่ด้านหลังและพูดว่า “ประธานจิ่ง เรียบร้อยแล้ว”
จิ่งเป่ยเฉินรีบลุกขึ้นมาอย่างช้า ๆ ปลดปล่อยอารมณ์ตามสบาย ม่านทางด้านขวาถูกเปิดออก อันโหรวที่สวมชุดราตรีสีขาวกำลังเดินออกมาอย่างช้า ๆ ใบหน้าของเธอยังคงซีดเหลืองเหมือนเช่นเคย เพียงแต่การแต่งหน้าสไตล์นี้ดูแล้วช่างสวยสดงดงามมาก อีกทั้งชุดที่สวมใส่ก็ดูเข้ากับใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสมากจริง ๆ ในตอนนี้มันเปิดเผยอารมณ์ที่ดูสูงส่งอีกทั้งยังดูเย็นชาเล็ก ๆ ไม่เหมือนกับตัวเธอที่ดูน่าเกลียดเมื่อวันวาน
โหรวโหรวของเขา ไม่ว่าจะแต่งตัวปลอมเป็นคนน่าเกลียดยังไงก็ยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนแปลง
อันโหรวเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ตรงหน้าและหยิบแว่นตาเก่า ๆ ของเธอขึ้นมาสวม แต่ควีนที่อยู่ด้านข้างราวกับเห็นหายนะบางอย่างจึงอุทานออกมาเสียงดังทันที “ไม่นะ ไม่เอานะ!”
“คุณอัน ในตอนนี้คงเรียกได้ว่าคุณคือราชินีที่งดงามที่สุดในงานเลยก็ว่าได้ หรือว่าอยากให้ตัวเองมีผู้ชี้แนะคอยสอนคุณอีก หรือจะให้ฉันช
