่วยตามหาคนช่วยชี้แนะให้เลยไหม?” เธอกำลังทำลายความพยายามที่ตนสร้างมาชัด ๆ!
เสียของแท้จริงเชียว!
อันโหรวเหลือบมองไปยังน่องเท้าของตนที่เปลือยเปล่าและพูดว่า “ใครบอกคุณเนี่ยว่าให้ฉันใส่กระโปรงสั้น ๆ แบบนี้?”
เลือกชุดราตรีแบบกระโปรงสั้นให้เธอแบบไม่คาดคิดนี่มันอะไรกัน แก้แค้นเหรอ นี่มันฤดูหนาวนะ!
“ตรงแขนก็ยังมีลูกไม้เล็กน้อยประดับอยู่นี่? ไม่หนาวหรอก เชื่อฉันสิ” เธอแต่งหน้าเป็นแบบนี้ เช่นนั้นเขาก็อย่าถือโทษตำหนิเธอเลยละกันที่ได้แต่งหน้าสวยงดงาม ทั้งยังแต่งตัววาบหวิวดูเย้ายวน ของแบบนี้สมกับตัวเธอจริง ๆ
ส่วนเรื่องแว่นตาอะไรนั่นล้วนแล้วเป็นความผิดพลาดที่ต้องถูกทำให้ลืม ๆ ไปซะ!
เธอเหลือบมองไปที่เขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “คุณยังมีหน้ามาเป็นโค้ชชี้แนะฉันอีกนะ!”
เขากล้าให้เธอแบบนี้ เธอก็กล้ารับมัน แม้คิดอยากจะหยุดรถกลางถนนและตบผู้ชายคนนี้เข้าสักฉาดก็ตาม
ควีนถึงยืนตะลึงงันในทันที สายตาของทุกคนล้วนหยุดอยู่กับที่หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาล้อเล่นกับผู้หญิงคนนี้อย่างตั้งใจ
จิ่งเป่ยเฉินเดินไปที่ด้านข้างของเธอ ก่อนจะโอบเอวเธอเล็กน้อย “ดูดีจริง ๆ ไม่อนุญาตให้ทิ้งฉันอีกนะ”
ครั้งนี้ควีนได้ตกตะลึงอีกครั้ง ทัศนคติด้านความงามของประธานจิ่งนี่ไม่เหมือนกับคนอื่นจริง ๆ ซึ่งในฐานะที่เขาเป็นผู้นำแฟชั่นก็ล้วนไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดมา
อันโหรวใช้ศอกดันตัวเขาออก ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ไม่โกรธแล้ว?”
“โกรธอยู่” เขาตอบก
