บร้อยแล้ว เงินของพวกเราจะโอนมาให้เมื่อไหร่? คุณอันอีหานใจกว้างเหลือเกิน ได้ครับ พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย!”
ช่วงที่อยู่ในภวังค์ความคิด เธอได้ยินเสียงของชายคนนั้นโทรศัพท์และเรียกขานชื่อของอันอีหานสามคำเข้ามาในหูของเธอราวกับต้องคำสาป
เธอรู้สึกว่าตัวของเธอค่อย ๆ ถูกยกขึ้น ก่อนจะถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนรถตู้อีกครั้ง จากนั้นเธอก็หมดสติไป
เมื่อเธอได้สติขึ้นมาอีกครั้งก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ข้าง ๆ เธอมีพยาบาลอยู่ใกล้ ๆ เมื่อเห็นเธอได้สติมาก็มองดูเธออย่างกังวลใจ “คนไข้คะ ต้องเสียใจด้วยนะคะที่ลูกของคุณไม่รอดแล้วค่ะ”
เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงหันไปมองวิวทิวทัศน์ด้านนอก หิมะสีขาวกำลังตกลงมา ทิวทัศน์นอกหน้าต่างถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวบริสุทธิ์
แต่ภายในใจคนกลับไม่ได้เป็นสีขาวบริสุทธิ์อย่างนั้น เธอยังคงคิดว่าเป็นอันอีหาน คำพูดสุดท้ายของเธอที่ดูเด็ดเดี่ยวและเย่อหยิ่งนั้น ทำไมเธอถึงโง่ไม่เชื่อว่าเธอจะคิดกล้าลงมือทำแบบนี้!
เธออดคิดถึงเรื่องห้าปีก่อนไม่ได้ ในช่วงฤดูหนาวแบบนี้เธอนั่งอยู่ในห้องเรียนและมองอันอีหานกับโอวหยางลี่เดินเล่นท่ามกลางหิมะด้วยกัน โอวหยางลี่กางร่มให้กับเธอ พลางมองดูเธออย่างอบอุ่น
ใบหน้าของอันโหรวในช่วงนั้นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองคนล้วนแล้วแต่เป็นคู่รักวัยเด็ก คลุกคลีอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นลึกซึ้งมากนัก เด็กสาวดาวโรงเรียนผู้สูงศักดิ์และมีเสน่ห์ในโรงเรีย
