าจากร่างกาย เธอพยายามค่อย ๆ ขยับตัวเองออกมาจากตรงนั้น
“ไม่เอานะ! ฉันขอร้อง! อย่านะ ปล่อยฉันไปเถอะ! นี่คือหนึ่งชีวิตเลยนะ!” เธอแทบไม่ถือทิฐิสูงส่งที่เคยมีมา ตอนนี้เธอต้องการแค่ปกป้องลูกของเธอเท่านั้น
เด็กคือทางรอดเดียวของเธอ ถ้าหากไม่มีลูก ไม่ช้าก็เร็วเธอคงถูกตระกูลโอวหยางเก็บกวาดไล่ออกไปแน่ ๆ
“คุณนายโอวหยาง ต้องขอโทษด้วย ด้วยเงินและพื้นเพของคนคนนั้น พวกเราจำเป็นต้องทำแบบนี้!” พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องทำให้เธอแท้งเท่านั้น พวกเขาล้วนแล้วเตะไปที่ท้องของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
พวกเขาจงใจทำแบบนี้ เป็นไปได้ไหมว่าอันอีหานคนนั้นจะขอให้พวกเขาทำแบบนี้จริง ๆ เพราะอยากเห็นลูกของเธอหลุดออกมาจากร่างกายอย่างชัดเจนอย่างนั้นเหรอ?
ลูกของเธอ!
ลูกที่น่าสงสารของเธอ เธอยังไม่ทันได้บอกกับพ่อของเขาเลย ทำไมถึงต้องทิ้งเธอไปด้วย!
อันอีหาน เธอทำกับฉันแบบนี้ อย่ามาโทษที่นับจากนี้ฉันจะทำกับเธอไม่ดีบ้างนะ!
“อั่ก……” เสียงกรีดร้องดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า เธอรู้สึกว่าสติของตัวเองค่อย ๆ เลือนราง ในที่สุดตัวเธอก็หลับตาลง
ชายทั้งสองคนค่อย ๆ มองไปยังกองเลือดที่ไหลซึมไปยังพื้นสีขาว ก่อนจะเหลือบสายตามองไปยังผู้หญิงที่ไม่ได้สติตรงหน้า การลงมือที่รุนแรงแบบนี้ เด็กคงไม่มีทางเก็บรอดแล้วแน่ ๆ
หนึ่งในนั้นรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคน เสียงที่ดังก้องนั้นพูดรายงานกับคนในสายว่า “คุณอันอีหานครับ พวกเราจัดการภารกิจเรีย
