ข้าไปหา พร้อมกับเดินไปสั่งกาแฟระหว่างเดินไปที่โต๊ะ ก่อนจะนั่งลง “อยากไปซื้อของกันไหม?”
“เอาสิ! พวกเรามาดื่มอะไรเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายก่อนดีกว่า หลังจากนั้นเธอกับฉันเราไปซื้อเสื้อผ้ากัน! เธออยากจะให้ฉันเปลี่ยนทรงผมอะไรหน่อยไหม?” หลินจือเซี๋ยวชี้ที่ผมของตัวเอง ก่อนจะนั่งครุ่นคิดสักพัก “เธอรู้สึกว่าฉันเตี้ยไปไหม ควรหาอะไรที่เป็นสไตล์เฉพาะหน่อยหรือเปล่า?”
อันโหรวที่ได้ยินคำพูดของเธอก็ใช้เวลากว่าครึ่งตอบกลับไปว่า “ทำไมเธอถึงได้ดูลุกลี้ลุกลนแบบนี้?”
“เอ่อ…….” เมื่อครู่ที่แสดงอาการตื่นเต้นออกมากลับกลายเป็นห่อเหี่ยวลงทันที “แม่ของฉันจัดนัดบอดให้ เธอเห็นว่าตัวเธอมีหยางหยางกับหน่วนหน่วนแล้วแบบนี้ ฉันที่ยังไม่เคยออกเดตมาก่อนเลย ก็เลยคิดว่าไปดูสักหน่อยก็คงไม่น่าจะเป็นอะไร ก็เลยตอบตกลงไป”
“เธอแน่ใจว่าจะไปจริง ๆ เหรอ?” เห็นทีคงต้องพยายามแต่งตัวให้เพิ่มสีสันมากขึ้นแล้วใช่ไหม?
ซื้อเสื้อผ้ากับเปลี่ยนทรงผมจะพอเหรอ?
หลินจือเซี๋ยวพูดน้ำเสียงประชดไปว่า “แค่ประโยคเดียวจะไปด้วยกันไหม?”
“ไป!” เธอรีบตอบกลับทันที แน่นอนว่าต้องไปเป็นเพื่อนอยู่แล้ว
หลังจากที่หาอะไรดื่มและพูดคุยกัน หลินจือเซี๋ยวก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนัดบอดเท่าไร แต่จากที่แม่ของเธอบอกมานั้น ดูเหมือนคนที่จะไปก็ค่อนข้างดูดีไม่ใช่น้อย
“ฉันไปห้องน้ำล้างมือก่อนนะ” อันโหรวลุกขึ้นและเดินออกไป
