“จิ่งเป่ยเฉิน ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย!” เธอไม่คิดอยากจะนอนต่อจึงเตะเขาด้วยเท้าของเธอเบา ๆ
เขาลืมตาขึ้นทันที ก่อนจะจ้องไปที่เธอ พร้อมกับทำท่าหงุดหงิดเหมือนแต่ก่อน “เธอจะเป็นเจ้าแมวป่าทุกเดือนแบบนี้เลยหรือไง?”
“นายสิแมวป่า! ทั้งครอบครัวนายก็เป็นแมวป่า!” เธอถอยเท้าที่เตะเขาออกมาอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะมองไปที่เขา ในใจก็คิดว่าเขาเพิ่งพูดประโยคว่า ‘ไม่มีสักหน่อย!’ ดูแล้วน่าอารมณ์เสียชะมัด
ความคิดที่น่าประหลาดแบบนั้น คาดว่าในโลกนี้นอกจากจิ่งเป่ยเฉินแล้วคงไม่มีใครเกินเบอร์แบบนี้อีกแน่
“ทั้งครอบครัวฉันเหรอ…..?” เขาจ้องเธอด้วยดวงตาสีดำ ก่อนจะคิดว่าทั้งครอบครัวของเขา คนแรกก็เป็นเธอไม่ใช่เหรอ?
แสดงว่าที่เธอกำลังพูด กำลังพูดถึงตัวเองแน่ ๆ
“นายอย่าเชียวนะ ฟังแล้วดูแปลก ๆ ชอบกล” เธอยักไหล่อย่างจงใจ ก่อนจะหดตัวลง
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไป หลังจากนี้คนอื่น ๆ จะได้เรียนรู้แน่นอน ต้องเข้าใจถึงสาระสำคัญและพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าต่อ
