ห้เขา “ประธานฉีคะ?”
เขามองเธออย่างระมัดระวัง ผู้หญิงคนนี้เป็นเลขาของท่านประธานได้ยังไงกัน?
คนที่อยู่กับจิ่งเป่ยเฉินก็น่าจะเรียนรู้ทักษะที่ไร้ยางอายจากเขามาบ้าง ควรที่จะรับไปซะก็หมดเรื่อง เธอควรจะมีสไตล์ของตัวเอง
ช่างเป็นความบริสุทธิ์งดงามของบริษัทจิ่งเสียจริง ๆ
“ของที่ฉันให้ไปแล้ว ฉันไม่ต้องการคืนหรอก ถ้าเธอไม่ต้องการมันก็ทิ้งมันไปซะ!” ทันทีที่เขาพูดจบก็เดินกลับออกไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
ไม่ว่าเธอยืนตะโกนเรียกเขาจากด้านหลังยังไง เขาก็ไม่เหลียวหลังหันกลับมา
หลินจือเซี๋ยวรู้สึกกล่องที่ถืออยู่ในมือนั้นร้อนขึ้นมาจึงโยนลงบนโต๊ะ ทันทีที่นั่งลงมองอยู่สักพักก็รู้สึกขวางหูขวางตา
เธอจึงเปิดลิ้นชักและโยนมันลงไป แบบนี้ก็ไม่เห็นแล้ว เธอถอนหายใจโล่งอก รู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
ที่สวนซิว
ทันทีที่คนรับใช้ไปรับหยางหยางและหน่วนหน่วนกลับมา เด็กทั้งสองคนก็พบว่าแม่จ๋าที่รักของทั้งคู่อยู่ที่บ้าน
เด็ก ๆ ทั้งสองคนรีบวิ่งพุ่งตัวเข้าไปหาเธอในห้องครัวอย่างรวดเร็ว “แม่จ๋า!”
เมื่ออันโหรวได้ยินเสียงพวกเด็ก ๆ กลับมาก็รีบล้างมือ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาก็ย่อตัวลงมองพวกเขาอย่างอบอุ่น “แม่จ๋า จุ๊บหน่อย”
ลูก ๆ ทั้งสองรีบยื่นแก้มเข้ามาหาทันที เมื่อจูบเบา ๆ ลงบนแก้ม เธอจึงปล่อยลูก ๆ ออกจากอ้อมแขน “วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ?”
“ดีเลยค่ะ ของในโรงเรียนอนุบาลดูง่ายไปหมด! เพื่อน ๆ ก็น่ารักค่ะ! ” หน่วนหน่วนยิ้มพลางตอบเธ
