อ
หยางหยางมองไปที่ผ้ากันเปื้อนบนตัวอันโหรว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองหม้อนึ่งที่อยู่บนเตา “แม่จ๋า คืนนี้ทำกับข้าวเองหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ! ไม่คิดถึงฝีมือของแม่จ๋าเหรอ?” เธอที่กลับมานานแล้วไม่มีทำอะไรจึงทำอาหารให้ลูก ๆ กิน เป็นความสุขที่สุด และแน่นอนว่ายังมีจิ่งเป่ยเฉินอีกคน
“คิดถึงสิครับ” หยางหยางพยักหน้าตอบ
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน พ่อจ๋ากลับมาจะได้กินข้าวพร้อมกันพอดี” เธอพาพวกเขาออกไปและให้คนรับใช้พาลูก ๆ ขึ้นไปด้านบนและคอยดูแลลูก ๆ เธอจึงกลับเข้ามาที่ครัวอีกครั้ง
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินกลับมาถึงบ้านก็เจอแม่ลูกสามคนกำลังนั่งดูการ์ตูนอยู่บนโซฟา มีอันโหรวที่ถือไอแพดอยู่ตรงกลางพลางชี้อธิบายตัวละครอยู่ข้าง ๆ ให้ลูก ๆ ฟัง ภาพของหยางหยางและหน่วนหน่วนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ เธอช่างเป็นภาพที่สวยงาม เขาอดไม่ได้ที่จะเข้าไปร่วมด้วย
“พ่อจ๋า!” หน่วนหน่วนเป็นคนแรกที่เห็นเขาเดินมา เธออ้าแขนกอดอย่างตื่นเต้น
เด็กผู้หญิงที่ดูกระตือรือร้น จิ่งเป่ยเฉินยกตัวเธอขึ้นเล็กน้อย “พ่อจ๋า วันนี้แม่จ๋าเข้าครัวทำอาหารเองเลยนะคะ! พ่อต้องกินเยอะ ๆ เลยนะ!”
“ได้เลย” เขาตอบกลับอย่างอารมณ์ดี พลางก้มไปมองอันโหรวที่ปิดไอแพดและลุกขึ้น
เธอเมินเฉยต่อหน่วนหน่วนที่ดูน่าหลงใหลและเหลือบมองเขาก่อนจะเดินไปที่ห้องครัว “ล้างมือแล้วไปกินข้าวกัน”
หยางหยางเดินตามอันโหรวออกไปโดยไม่ได้มองทั้งสองคน “แม่จ๋า วันนี้แม่ไม่สบายหรือเปล่า?”
ทำไมไม่ได้ไปทำงานกับพ่
