อจ๋ากัน?
“แม่จ๋าแค่นอนเพลินไปเท่านั้นเอง พ่อจ๋าก็ไม่ได้ปลุกแม่ แม่จ๋าเลยหยุดงานไปเลย” เธอตอบอธิบายอย่างเรียบง่าย
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินได้ยินคำตอบของเธอก็คิดอย่างละเอียดว่าเหมือนเขาจะไม่ได้เรียกเธอ
แต่เรื่องไม่ไปทำงานก็เป็นเธอที่บอกด้วยตัวเอง เมื่อเจอเรื่องอื่น ๆ ไม่ยอมมาหาเขาได้อย่างไร แต่ตอนนี้เธอเพิ่งสาดน้ำโคลนใส่บนตัวเขา[1]
ดีเลย พรุ่งนี้เธอเองก็ไม่ต้องไปทำงาน!
ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างแผดเผาของจิ่งเป่ยเฉิน ทั้งคู่สบตากันและเธอก็เห็นเปลวไฟในดวงตาของเขา เธอกระตุกมุมปากเล็กน้อยก่อนจะก้มลงกินข้าว
ในช่วงเย็นเมื่อเธอดูแลหยางหยางและหน่วนหน่วนให้นอนหลับไปแล้ว เธอก็กลับมาที่ห้องของเธอ จึงได้เห็นจิ่งเป่ยเฉินที่เพิ่งออกจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวและผ้าขนหนูสีขาวที่กำลังเช็ดผมสีดำเบา ๆ
เมื่อเห็นเธอเข้ามา เขาก็เดินเข้าไปหาเธอและพูดว่า “พูดสิ! คืนนี้ขยันทำอาหารเองแบบนี้ ทำเรื่องอะไรผิดมาหรือเปล่า? ”
“ฉันไปก่อเรื่องหรือไง?” เธอชี้ไปที่ตัวเองด้วยท่าทีสงสัย แต่ดวงตาของเขานั้นกลับจับจ้องมา เธอแทบไม่อยากสบตาด้วยเลย เพราะชายที่ดูดีคนนี้เพิ่งออกมาจากห้องอาบน้ำ!
ฝีเท้าของเขาเดินเข้ามาข้างหน้าอย่างเร่งรีบ เดิมทีเธอคิดจะเดินไปที่เตียงขนาดใหญ่ แต่เมื่อคิดว่าตัวเองยังไม่อาบน้ำ เธอจึงหันหลังและเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที ทุกการเคลื่อนไหวของเธอล้วนถูกสายตาของจิ่งเป่ยเฉินจับจ้อง ไม่ช้าเธอก็เห็นมุ
