มปากของเขายกขึ้นมาเล็กน้อย
เธอไม่ได้ทันตอบกลับเขาทันที แต่รอยยิ้มของจิ่งเป่ยเฉินกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ก็ได้! วันนี้ฉันไปที่จินเซ่อ ไปนิทรรศการการออกแบบเครื่องประดับ และฉันก็ใช้ใบหน้านี้ไปด้วย” นิ้วของเธอกวัดแกว่งไปมาบนหน้าของตัวเอง ก่อนจะพูดต่อ “และก็บังเอิญเจอเหลียวเว่ย”
เดิมทีเธอไม่คิดจะปิดยังเขาอยู่แล้ว แต่นี่ก็คงไม่นับว่าเธอไปก่อเรื่องใช่หรือเปล่า?
จิ่งเป่ยเฉินที่กำลังเช็ดผมชะงักไปทันที ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตามองไปที่ตัวของเธอ จากนั้นก็ค่อย ๆ ยื่นมือไปกดไหล่ของเธอเพื่อให้เธอหันกลับมาหา
อันโหรวแทบพูดอะไรไม่ออก ชายคนนี้ป่วยเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย? เธอยังไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรเลย ถ้าหากต้องพูดแบบนี้ไป เธอสู้ไม่พูดมันเสียจะดีกว่า
“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” เขาเอ่ยถามออกมาอย่างไม่สบายใจ เมื่อเห็นเธอพยักหน้า เขาจึงถามต่อว่า “แล้วคนนั้นทำอะไรเธอบ้าง?”
ในเมื่อเขาไม่สบายใจแบบนี้ มือที่ถือผ้าขนหนูก็ได้โยนมันทิ้งลงทันที ก่อนจะไม่สนใจอะไรเธอทั้งสิ้นและอุ้มเธอไปที่เตียงอย่างเงียบ ๆ
“จิ่งเป่ยเฉินปล่อยฉันนะ!” เธอมีแขนมีขาเดินเองได้
“เธอบอกจะไปอาบน้ำไม่ใช่เหรอ? ฉันก็ช่วยเธอถอดเสื้อออกไง” ร่างกายของเธอถูกวางลงบนเตียง เธอรีบถอยออกไปทันที
