ธอออกมาแบบนี้ หากถูกจิ่งเป่ยเฉินรู้เข้าละก็ เธอแทบไม่อยากจะคิดถึงเรื่องที่ตามมาเลยทีเดียว
“ได้ค่ะ ฉันจะไปดูให้” อวี๋กุยห่าวเองก็สงสัยจึงรีบเดินออกไป
ทันทีที่อันโหรวเห็นเธอเดินออกไปก็รู้สึกโล่งใจ เธอเพิ่งจะเจอเหลียวเว่ยที่นี่ ถ้าเจอจิ่งเป่ยเฉินก็ดีเหมือนกัน แต่ถ้าต้องเจอฉีเซิงเทียนด้วยจะทำอย่างไร?
เหลียวเว่ยที่ออกมาจากงานผลิตภัณฑ์หยกที่จินเซ่อเปิดประตูรถออกอย่างแรง โอวหยางลี่ที่งีบอยู่นั้นสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
เขามองเธออย่างไม่พอใจ “บอกให้เธอไปดูเยอะ ๆ ไม่ใช่หรือไง! ไปคุยแลกเปลี่ยนกับวิเวียน ทำไมถึงได้ออกมาเร็วแบบนี้?”
ภายในหัวของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มแสนหวานของอันโหรว ไหนเลยจะจดจำสิ่งที่เขาพูดได้
แต่ว่าตอนนี้….
เธอจะบอกเขาเรื่องที่อันโหรวกลับมาแล้วไม่ได้เด็ดขาด!
“จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกไม่สบายขึ้นมา กลับกันเถอะ!” สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า มองดูแล้วไม่น่าดูเสียเลยจริง ๆ
โอวหยางลี่เห็นแบบนี้ก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่หลังจากที่ออกมาก็คงยากจะกลับเข้าไปใหม่ พวกเขาได้รับคำเชิญแค่ครั้งเดียวเท่านั้นด้วย
“ออกรถ!” เขาตะโกนสั่ง รถจึงแล่นขับออกไปจากงานผลิตภัณฑ์หยกที่จินเซ่อโดยทันที
รถเพิ่งขับออกไป หากโอวหยางลี่หันกลับไปมองด้านหลังก็จะเห็นอันโหรวที่เดินออกมาจากด้านในอย่างรีบร้อน ก่อนจะขึ้นรถไป
ภายในงานผลิตภัณฑ์หยกที่จินเซ่อ ฉีเซิงเทียนกำลังคุยกับวิเวียนอย่างสนุกสนาน เขาช่างเป็นคนที่มีเสน่ห์กั
