บทุกเพศทุกวัยจริงๆ
ถุย! ไม่กิน แค่อยากคุยเล่นก็เท่านั้นเอง
แต่ฉีเซิงเทียนพยายามพูดเหมือนกับอันโหรวที่คิดอยากจะไปเยี่ยมชมงานสักหน่อย วิเวียนจึงให้อวี๋กุยห่าวพาเขาไปพร้อมแนะนำตัวไปด้วย
อวี๋กุยห่าวแนะนำตัวกับเขาด้วยรอยยิ้ม สายตามองไปยังห้องโถงด้านข้างเป็นครั้งคราว ซึ่งแน่นอนว่าไม่สามารถพาเขาเข้าไปได้
ฉีเซิงเทียนหยุดอยู่ตรงด้านหน้าตู้โชว์ ดวงตาที่เป็นประกายจ้องไปที่สร้อยคอทองคำขาวที่มีจี้เป็นรูปวงรีล้อมรอบหัวใจอย่างเรียบง่าย สบายตา
“ผมเอาอันนี้!” เขาชี้ไปที่สร้อยเส้นนั้น ก่อนจะเหลือบไปมองชื่อนักออกแบบที่ไม่ใช่ชื่อวิเวียน
อวี๋กุยห่าวเลือกกุญแจในมือ และได้ยินเขาถามขึ้นมาว่า “เธอคือบีย์ต้า?”
“ไม่ใช่ค่ะ!” เธอที่กำลังหยิบกุญแจในมือเตรียมจะไขตู้กลับเพิ่งนึกคำพูดเขาอีกครั้ง นั่นเป็นผลงานของพี่โหรวโหรว!
“ใครคือคนออกแบบชิ้นนี้กัน? อยู่ไหนเหรอ?” เขาชอบการออกแบบของสินค้าชิ้นนี้เป็นอย่างมาก ดูไม่เลวเลยทีเดียว
ในเมื่อต้องพาวิเวียนไปบริษัทเขา เพิ่มไปอีกสักคนคงไม่เป็นอะไรหรอก
“ขอโทษด้วยนะคะ เธออยู่ต่างประเทศค่ะ” เธอไม่สามารถบอกว่าเป็นพี่โหรวโหรวได้ จึงได้แต่พูดโกหกไป
ฉีเซิงเทียนเผยสีหน้าที่ดูผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน พร้อมมองเธอหยิบสร้อยเส้นนั้นออกมา ก่อนจะเดินดูชิ้นอื่นต่อ หลังจากนั้นเขาก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องโถง
อวี๋กุยห่าวที่เดินตามเขาอยู่ตลอด จู่ ๆ ก็ก้าวมาขวางหน้าเขาไว้ “ขอโทษนะคะคุณผู้ชาย ต้อ
