พียงพอแล้ว
“ฉันเอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ค่ะ ทุก ๆ อย่างที่เธอดู ฉันเอาหมด” เธอมองอันโหรวอย่างภาคภูมิใจ นอกจากโอวหยางลี่ที่ดูยังชอบเธออยู่บ้าง อันโหรวก็ไม่มีคุณสมบัติใดมาเทียบกับเธอได้เลย
คุณนายของตระกูลโอวหยางก็คือเธอ ตระกูลจิ่งก็ไม่มีที่สำหรับเธอแล้ว จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ชอบเธอเสียหน่อย!
“เธอแน่ใจแล้วเหรอ?” เธอหัวเราะเยาะตอบ ถ้าหากเป็นแบบนั้น ของทั้งหมดในที่นี้ เธอคงต้องดูสักหน่อยแล้ว
“แน่ใจสิ หรือว่าเธอซื้อไหวอย่างนั้นเหรอ?” ทันทีที่เธอพูดออกไป ใบหน้าของเธอที่ซีดเซียวอยู่แล้วก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ในที่สุดก็มีโอกาสได้เหยียบย่ำ เหน็บแนม และมองเธอด้วยความดูหมิ่น ให้เธออยู่ใต้ฝ่าเท้าเสียที
“คุณนายโอวหยางพูดถูกค่ะ ฉันซื้อไม่ไหวหรอก” เธอไม่ได้อยากซื้อของพวกนี้กลับไปจริง ๆ หรอก ถึงแม้บ้านจิ่งเป่ยเฉินจะใหญ่โต สามารถขนย้ายห้องจัดแสดงนี้เข้าไปไว้ที่บ้านได้ก็ตาม
แต่เธอไม่ได้อยากน่าเบื่อแบบเหลียวเว่ยจริง ๆ
สีหน้าของเหลียวเว่ยดูลำพองใจอย่างไม่สามารถปิดบังไว้ได้ แต่เมื่อมองใบหน้าที่งดงามและท่าทางที่ดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาของเธอ ภายในใจก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมาอีกครั้ง แอบแฝงความขุ่นเคืองไว้ในแววตา
อย่างไรก็ตาม อันโหรวยังคงคว้ามันไว้ได้ เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างปฏิเสธไม่ได้ “ฉันชอบทุกอย่างที่อยู่ที่นี่นะ คุณนายโอวหยางอยากซื้อมันไปด้วยเลยหรือเปล่า?”
กลัวอย่างเดียว เฉาลี่เฟยจะให้ผู้หญิงคนน
