ก ๆ คนย่อมรู้ว่าควรจะเลือกอะไร
“ฉันจะบอกให้ว่าฉันเป็นภรรยาของประธานโอวหยางลี่แห่งโอวหยางกรุ๊ป ของทั้งหมดที่อยู่ที่นี่มีสิทธิ์อะไรที่จะไม่ขายให้ฉัน? ฉันบอกเธอไว้เลยนะว่าตอนนี้ไม่ขายให้ฉัน รอให้พวกเธอเข้าโอวหยางกรุ๊ปเมื่อไหร่ ไม่ต้องส่งให้ฉัน ของพวกนั้นฉันก็หาได้ไม่ยาก!” ด้วยความกังวลและตื่นเต้นเธอจึงพูดติดต่อกันหลายประโยค
แต่อันโหรวที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบกลับมา ทำเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น และท่าทางที่ดูเฉยเมยของเธอยิ่งทำให้เหลียวเว่ยรู้สึกกลัวมากขึ้นไปอีก
มือข้างขวากุมกระเป๋าไว้อย่างสั่นเครือ พยายามไม่ให้ความเย่อหยิ่งที่จอมปลอมของตัวเองพ่ายแพ้ออกมา
“คุณนายโอวหยาง น่าเสียดายที่ต้องบอกคุณไว้ว่าพวกเราไม่มีทางส่งให้คุณไปอย่างเปล่าประโยชน์ หากคุณยังอยากได้ละก็ ไม่แน่อาจจะขายให้คุณก็ได้” อวี๋กุยห่าวอึดอัดกับเธอมานานแล้ว อันโหรวเองก็ดูไม่แยแสแบบนั้น เธอจึงทำได้แต่อดกลั้น
ทันทีที่เธอทนไม่ไหวเธอก็ระเบิดลง
“อีกอย่าง เสียงของคุณเองก็ดังเกินไป ส่งผลกระทบต่อแขกรอบข้าง เชิญคุณออกไปด้านนอกด้วยค่ะ” อวี๋กุยห่าวเงยหน้าขึ้นไปมองนาฬิกา “ฉันให้เวลาคุณหนึ่งนาทีในการออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนะคะ”
“หกสิบ ห้าสิบเก้า ห้าสิบแปด…….” อวี๋กุยห่าวที่ยืนอยู่นับเวลาถอยหลังอย่างชัดเจน
การกระทำที่ดูจริงจังของเธอทำให้อันโหรวอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เหลียวเว่ยก็เ
