ริ่มรู้สึกขัดลูกหูลูกตาแล้วเหมือนกัน
เธอจ้องตาเขม็งมาอย่างดุร้าย “อันโหรว ถึงเธอจะกลับมาก็ไม่มีอะไรมาเทียบกับฉันได้ ฉันจะไม่หย่ากับลี่หรอกนะ”
“ฉันเองก็ไม่กลับไปกินหญ้าเก่าหรอก[1] แม้เขาจะคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนยังไงก็ตาม” เธอไม่จำเป็นต้องมานั่งกังวลกับปัญหานี้เลยแม้แต่น้อย แม้โอวหยางลี่จะหย่าก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอแม้แต่นิดเดียว
“นี่เธอ….” เธอเริ่มที่จะกระวนกระวายเมื่อได้ยินอวี๋กุยห่าวนับเลขถอยหลังมาจนถึงสิบห้า เธอไม่รีรอ รีบเดินออกไปต่อหน้าพวกเขาด้วยความโกรธ
ถ้าหากเธอถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจับไปจริง ๆ คงได้ขายขี้หน้าตระกูลโอวหยางแน่ ๆ นั่นอาจจะเป็นข้ออ้างที่พวกเขาไม่ต้องการเธอก็ได้
เธอไม่สามารถทนต่อความผิดพลาดแบบนั้นได้อย่างแน่นอน
[1] เดินหน้าไม่คิดถอยหลัง
