รื่องประดับระดับนานาชาติ ทุกคนใช่ว่าจะเข้าร่วมนิทรรศการออกแบบของเธอได้ ผู้ที่สามารถเข้าไปได้ก็คือผู้ที่ถูกเชื้อเชิญเท่านั้น เธอมองไปที่รถที่จอดอยู่ด้านนอกจำนวนมาก เธอมาสายเกินไป เมื่อหาที่จอดรถได้จึงรีบเดินเข้าไปด้านในทันที
ในช่วงเวลาที่ขับรถมานั้นเธอค่อนข้างขับรถเร็ว เนื่องจากที่บ้านพักอยู่ห่างจากจินเซ่อพอสมควร ซึ่งเมื่อเธอมาถึงก็เป็นเวลากว่าบ่ายสามครึ่งแล้ว ภายในห้องโถงขนาดใหญ่เต็มไปด้วยผู้คนที่มาเข้าชมเป็นจำนวนมาก
เธอไม่แม้แต่จะเห็นวิเวียน เธอจึงเดินตรงไปที่ด้านหลังของเวที เธอไม่ค่อยชอบบรรยากาศที่ดูคึกคักจนเกินไป ปกติแล้วแค่ปรากฏตัวเพียงไม่กี่วินาทีก็ถือว่าเป็นข้อจำกัดของเธอแล้ว
“พี่สาว โหรวโหรว!” เมื่อเธอเดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังขึ้นมา
“อวี๋กุยห่าว เธอช่วยเบาเสียงลงหน่อยสิ?” เธอเดินเข้าไปข้างในและพูดว่า “อาจารย์เธออยู่ไหน?”
“อยู่ข้างในนี่แหละ! แต่ว่ามีสองคนคิดอยากจะเจอกับอาจารย์ แต่ถูกปฏิเสธไปแล้ว อาจารย์เหมือนจะทำอะไรสักอย่างนะ? แต่ไม่วางแผนจะกลับประเทศเลยสักนิด!” อวี๋กุยห่าวส่ายหน้าก่อนจะมองไปที่เธออย่างมีนัยบางอย่าง “พี่หร่านหร่าน ผลิตภัณฑ์ที่พี่ออกแบบมีคนมากมายต่างก็ดูชม น่าเสียดายตรงที่พี่ไม่ใช่นักออกแบบ!”
ตระกูลอันตอนที่ยังไม่เกิดเรื่อง ช่วงที่เธอยังเด็ก ๆ เธอมักจะติดตามอันเจิ้งตงออกไปดูพวกผลิตภัณฑ์หยกที่สวยงามอยู่เสมอ การออกแบบของพวกนี้ก็ล้วนแล้วแต่เป็นพรสวรรค์ขอ
