งเธอทั้งสิ้น แต่เธอแค่ไม่ได้ตั้งใจอยากจะเป็นนักออกแบบเลยสักนิดเดียว
“งั้นได้ขายมันออกไปหรือเปล่า?” ถ้าหากเธอจำไม่ผิดละก็ เธอได้ให้ต้นฉบับกับวิเวียนไป ซึ่งเธอไม่มีเวลาได้ตรวจดูตัวผลิตภัณฑ์ก็กลับประเทศจีนเสียก่อน
“แน่นอนว่าขายไปแล้วสิ แต่ไม่ต้องห่วง เราใช้ชื่อภาษาอังกฤษของพี่ไป ไม่น่าจะมีใครรู้หรอก” เธอเริ่มขยับเข้ามาข้างหน้า ก่อนจะใช้สายตามองดูเธออยู่หลายครั้งหลายหนและพูดขึ้น “พี่โหรวโหรว พี่นี่สวยจริง ๆ นะ บอกฉันหน่อยสิเคล็ดลับความสวยของพี่คืออะไรเหรอ?”
เธอที่แต่งหน้าเกือบทุกวัน ผิวพรรณกลับดูไม่โทรม ไม่มีสิว แค่นี้เธอก็ตื้นตันใจมากแล้ว ยังจะมีเคล็ดลับอะไรอีก?
“พี่ไม่พูด?!” เธอเริ่มเสียใจ เริ่มเป็นทุกข์ จะไม่พูดได้ยังไง!
“คงเป็นเพราะว่าช่วงนี้มีความสุขมากเกินไปเท่านั้นเอง” เธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง
“มีความสุข! เหมือนว่าพี่จะดูอ้วนขึ้นนะ เป็นเพราะจิ่งเป่ยเฉินหรือเปล่า? ตอนที่ฉันกลับมาได้ข่าวมาว่าอันอีหานคนนั้นคือพี่เหรอ?” ตอนที่อยู่ต่างประเทศเธอเองก็แต่งหน้าอยู่แล้ว ไม่คิดว่ากลับมาก็ยังคงเหมือนเดิม
“พี่คะ” เมื่อเห็นวิเวียนกลับมา เธอก็เบนความสนใจจากเธอได้สำเร็จ
เธอกับวิเวียนเคยรู้จักกัน ช่วงเวลานั้นเธอยังเด็กมาก เห็นเธอที่ดูวัยรุ่นจึงไม่เคยเรียกว่าน้าเลยสักครั้ง เธอเรียกว่าพี่สาวมาโดยตลอด
ตอนที่เธอไปจากเมือง A ตระกูลอันนั้นเจริญรุ่งเรืองดังพระอาทิตย์กลางท้องฟ้า การออกแบบของเธอให้ค
