ตอนที่ 239 คับข้องใจ
“นายไม่ถือ แต่ฉันถือ!” คนที่ต้องโมโหคือเธอ จะมลายความแค้นหรือไม่ก็ควรเป็นเธอที่ต้องพูดคำนี้!
แต่คนตรงหน้าฟังเธอที่ไหน ตัดสินใจจะใช้วิธีนี้หรือใช้วิธีอื่นที่ดูไม่น่าเชื่อถือมาแสดงความขอโทษอย่างสุดซึ้ง
“จิ่งเป่ยเฉิน นายอย่ามามากเกินไปได้ไหม!” เสื้อผ้าบนตัวเธอตอนนี้ถูกเขากระชากออกไปกองอยู่บนพื้น เธอจึงรีบตะโกนร้องออกมา
เขาก้มศีรษะลงไปจูบเธออย่างอบอุ่น คืนนี้เขาตัดสินใจใช้วิธีนี้เป็นการขอโทษ
อันโหรวรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองใกล้จะเป็นบ้าแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าไม่ได้โกรธ ไม่ได้แกล้งเสแสร้ง แต่ผลสุดท้ายกลับพาตัวเองมาตกหลุมพราง!
“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน” เธอใช้ช่องว่างเอ่ยออกมาอย่างลังเล
“หือ?” เวลานี้รอไม่ไหวแล้ว
“ถุง……” เธอเอ่ยออกมาหนึ่งคำ ช่วงเวลาสองสามวันนี้น่าจะเป็นช่วงอันตรายรอบเดือนของเธอ หากไม่ใส่ถุงก็รีบออกไป เธอใช้ขาของเธอดันเขาออก!
จิ่งเป่ยเฉินขยับตัวเองออกเล็กน้อย รีบเปิดลิ้นชักบนหัวเตียงนอนออกและหยิบของออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นให้เธอ “สำหรับเธอ”
เธอกำของนั้นไว้ในมือ คิดที่อยากทุบจิ่งเป่ยเฉินจริง ๆ ของอันนี้ให้เธอใช้หรือยังไง?
เขาต้องใช้ ไม่ใช่เธอสักหน่อย!
แต่ว่าเพื่อป้องกันให้พลาดท้อง เธอจึงยอม………..
ตอนนี้เธอเองก็เริ่มจะโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
มืออีกข้างถูกเขาจับกุมไว้ จะใช้มืออีกข้างฉีกออกมายังไง?
สักพักเธอจึงใช้ปากของตัวเองฉีกมันด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ ทันทีที่ใช้ปากก