ัดและฉีกมันออกก็ทิ้งลงตรงหน้าเขา พลางพูดคำพูดที่เขาเพิ่งพูดกับเธอไป “สำหรับนาย”
เขารับมันมาอย่างมั่นคงพลางก้มลงมองหน้าเธอใกล้ ๆ “ที่รัก เธอว่ากี่ครั้งดีเธอถึงจะใจเย็นลง?”
เธอเบิกตากว้างมองไปที่เขา พร้อมกัดฟันพูด “ครั้งเดียว”
“เพื่อแสดงความจริงใจของฉัน ฉันจะพยายามทำหลาย ๆ ครั้งเลย”
หลายครั้งกับน้องสาวนายสิ!
ทำไมเธอถึงได้ยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยพออย่างนี้กันนะ!
เธอพยายามคลี่รอยยิ้มออกมา “ที่รักคะ ได้โปรดควบคุมอารมณ์ตัวเองหน่อยได้ไหม?”
เขาปฏิเสธเธออย่างไม่สบอารณ์ “ไม่ได้!”
เธออยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา หวังว่าจูบสามีจะช่วยยับยั้งความชั่งใจตัวเอง และต่อไปนี้เธอจะไม่ผลีผลามโกรธแล้วอย่างแน่นอน
เช้าวันรุ่งขึ้น เนื่องจากคำร้องขอโทษจากใครบางคนที่ร้อนแรงเล่นซะอันโหรวต้องนอนอยู่เตียงอย่างเจ็บปวด ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เธอควรเตรียมตัวไปทำงานได้แล้ว
เมื่อฟังเสียงภายในห้องที่เงียบสงบก็ได้ยินเสียงดังกรอบแกรบ แต่เธอกลับไม่คิดอยากจะลืมตาเลยสักนิด ก่อนจะบ่นพึมพำไปว่า “ฉันไม่อยากไปทำงานเลย”
“อืม ก็พักผ่อนอยู่ที่บ้านเถอะ” เขาก้มหัวลงจูบหน้าผากเนียน ๆ ของเธอ ก่อนจะลุกออกจากเตียงไป
“ทั้งหมดเป็นความผิดของนาย นายทำให้ฉันโก…” อีกคำพูดหนึ่งกลับติดเงียบอยู่ในปาก ไม่กล้าเอ่ยออกมา จึงกลืนคำเข้าไป และทำได้แค่ถลึงตาใส่แทน
เมื่อมองเห็นจิ่งเป่ยเฉินยืนอยู่ข้างเตียง ท่าทางการพูดแบบนั้น เหมือนเขาจะพูดอะไรสักอย่างออกมา เ
