ขาคิดอยากให้เธอพูดต่อ เพราะเขามีวิธีจัดการไม่ให้เธอโกรธอยู่
เธอเหลือบสายตามองไปที่เขา ก่อนจะปิดตาลงอีกครั้ง
เธอพลิกตัวอย่างช้า ๆ เอวที่เจ็บปวดเพราะคำขอโทษจากใครบางคนมันดูจริงจังจนเกินไปจริง ๆ!
จิ่งเป่ยเฉินที่ยืนอยู่ข้างเตียงมองเธอที่ไม่เอ่ยแม้แต่คำพูดใด ๆ ออกมา เขาพลิกแขนของเธอที่โผล่ออกมาด้านนอก ก่อนจะโน้มตัวจับแขนของเธอเข้าไปในผ้าห่มแล้วหันหลังกลับไปล้างหน้าล้างตา ครั้งนี้เขาออกไปจริง ๆ แล้ว
เวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วแบบนี้ แน่นอนว่าเธอไม่ได้นอนต่อ บางครั้งตัวเขานั้นก็ค่อนข้างระมัดระวังจริง ๆ
เห็นได้ชัดเจนว่าเธอนั้นโกรธกับวิธีการขอโทษของเขา แต่ทำไมเธอถึงได้ยิ้มออกมาแบบนี้ เพราะการกระทำครั้งนี้มันก็ชวนให้น่ายิ้มจริง ๆ นั่นแหละ
จิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้แต่งตัวเรียบร้อยได้เดินกลับมาที่ข้างเตียงอีกครั้ง แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องผ่านหน้าต่างไปยังใบหน้าที่หลับอย่างสงบของเธอ เผยให้เห็นใบหน้าขาวสะอาดที่งดงามราวกับเหมือนจะเผยรอยยิ้มออกมา คล้ายว่าเธอกำลังฝันถึงเรื่องอะไรบางอย่าง
ในฝันของเธอจะมีเขาอยู่หรือเปล่านะ?
เขายืนอยู่ข้างเตียงและมองดูเธอสักพักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ
ภายในห้องประธานบริษัท
ฉีเซิงเทียนที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงข้ามกับจิ่งเป่ยเฉิน เขากำลังมองดูคนตรงหน้าที่กำลังอ่านเอกสารอย่างจริงจัง ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาและพูดว่า “พี่เฉิน พี่กับเลขาอันคบกันมานานแล้วใช่ไหม! แบบ
