้อย
เรื่องของหานเซียวถ้าหากไม่ใช่ว่าตอนหลังโดนเขากดดัน เธอก็คงคิดว่าแก้วยาเม็ดนั้นไม่มีรอยนิ้วมือของเธอไปแล้ว เรื่องมันจะโชคดีเกินคาดขนาดนั้นหรือยังไง?
ยังดีที่เรื่องนี้เขาจัดการได้ค่อนข้างง่าย แค่ส่งคนร้ายสองคนนั้นไป ไม่เพียงแต่ทั้งสองคนจะทำงานสำเร็จ แต่พวกเขาก็ต้องเสียชีวิตเพราะพวกมัน
พวกมันสมควรตายนัก!
“พี่เฉิน สีหน้าพี่ไม่น่าดูเลย? ไม่สบายหรือเปล่า ไปโรงพยาบาลหน่อยไหม?” ฉีเซิงเทียนจำได้ว่าคุณนายจิ่งในตอนนั้นบอกให้จิ่งเป่ยเฉินไปที่โรงพยาบาลเป็นประจำ
ถึงแม้ว่าจะพูดถึงเรื่องปัญหาพวกนั้น แม้แต่อันอีหานก็พลอยฟุบหลับไป ทางด้านพวกนั้นน่าจะไม่มีปัญหา
จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้ามองไปที่เวลาตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์และพูดว่า “ตอนบ่ายสามมีงานแสดงเครื่องประดับที่จินเซ่อ ผู้ออกแบบคือวิเวียน ไปจัดการเธอให้เรียบร้อยด้วย!”
เท่าที่เขาทราบมา ตั้งแต่ที่วิเวียนอยู่ต่างประเทศ โอวหยางลี่ก็ได้เข้าหาเธอ เพื่อหวังจะให้เธอช่วยปั้นผลิตภัณฑ์และออกแบบผลิตภัณฑ์ให้กับกลุ่มโอวหยางกรุ๊ปในฐานะราชินีนักออกแบบ
เพียงแต่ว่าคนคนนั้นต้องกลายเป็นของบริษัทจิ่งแต่เพียงผู้เดียว
“พี่เฉิน เรื่องนี้ค่อนข้างยากไปนะ! ถ้าหากผมจำไม่ได้ผิดละก็ วิเวียนตอนนี้อายุปาเข้าไปสี่สิบแล้ว พี่จะให้ผมไป….จัดการเธอเนี่ยนะ?” เขาก้มศีรษะลงและมองไปที่เขา ก่อนที่ใบหน้าจะแสดงความขมขื่นราวกับคาดหวังไม่ให้คนตรงหน้าพูดเรื่องจริง
“ช่วงนี้นายกินแต่สมองหมูมาหรือไง?
