ตอนที่ 238 เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว
โชคดีที่ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี ไม่รู้ว่าตัวของเขานั้นหนาวเย็นหรือว่าใกล้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้วกันแน่
ทันทีที่เธอออกมาจากลิฟต์ เธอก็ดึงเขาออกไปที่ข้างนอก ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธ แต่เจ้าของใบหน้าที่แสนเย็นชานั้นก็ยังยอมให้เธอลากเขาออกไปได้ง่าย ๆ
หลังจากที่ขึ้นรถมาแล้ว จิ่งเป่ยเฉินก็นั่งลงข้าง ๆ เธอ ในมือของเขายังคงเล่นสเปรย์ต่อต้านพวกหื่นกระหายนั้นอยู่ เขาเอียงคอมองไปที่เธอเล็กน้อย ดวงตาสีดำที่มืดมิดพลันดูส่องสว่างเป็นประกายระยิบระยับขึ้นมา
แต่ว่ามุมปากที่ห้อยลงมาเล็กน้อยของเขากลับเผยอารมณ์ของเขาออกมา ดูโกรธ…โกรธจนผิดปกติ
เธอไม่เป็นอะไรก็น่าจะโอเคแล้วนี่ แล้วเขาจะโกรธทำไมกัน?
“จิ่งเป่ยเฉิน นี่ถือเป็นความผิดของนายนะ ถ้านายไม่มาช่วยฉันละก็ ถ้าหากว่าฉันเกิดเรื่องอะไรขึ้น นายจะทำยังไง นายยังจะมาโกรธอีกนะ คนที่โกรธควรเป็นฉันมากกว่า!” เรื่องที่โกรธย่อมไม่เหมือนกัน ก่อนหน้านั้นเธอก็ยอมให้เขามาค่อนข้างเยอะแล้ว
ตอนนี้เธอปล่อยให้เขาได้ใจมากเกินไป ถ้าเกิดไม่คิดจะงัดข้อกับเขาบ้างก็คงถูกเขารังแกอยู่วันยันค่ำแน่ ๆ
เธอหันหน้าหนีไปเล็กน้อย ถึงแม้ว่าตั้งแต่เด็กเธอจะเติบโตราวกับนกน้อยในกรงทอง แต่หลังจากเกิดเรื่อง การใช้ชีวิตต่าง ๆ รวมถึงเสื้อผ้าและสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ก็ล้วนเคยชินกับการทำเองมาโดยตลอด
ถ้าหากไม่ใช่อย่างนั้น คืนนั้นในวันเกิดของโอวหยางลี่กับเหลียวเว่ย เธอก็คงขอความช่วยเห
