ลือจากเขาไปแล้ว คงไม่คิดจะหนีลงจากเรือไปคนเดียวหรอก
หลังจากที่ได้เผชิญชีวิตมาตลอดห้าปี มันก็ทำให้เธอกลายเป็นนิสัยแบบนี้ เธอสามารถปกป้องตัวเองได้โดยไม่ต้องให้เขามาเป็นห่วง และไม่ต้องไปรบกวนเขาด้วย
เมื่อครู่ที่บอกกับเขาไป เพราะคิดว่าเธอสามารถปกป้องตัวเองได้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นสถานการณ์แบบนี้ไปได้
เธอได้ยินเสียงของหนักที่ตกลงมาก แม้ยังไม่ทันหันกลับไปมอง จู่ ๆ เธอก็ถูกเขากอดจากด้านหลัง ความรู้สึกสบาย ๆ แบบนี้มันช่างแตกต่างจากโอวหยางลี่ที่โอบเธอเมื่อตอนนั้นอย่างสิ้นเชิง
ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เธอยิ่งรู้สึกชอบเสียมากกว่า
เขาขยับเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวเข้ามาตรงหน้า ก่อนกอดเธอไว้อย่างแน่นหนาพลางก้มหน้าก้มตาลูบไล้ผิวขาว ๆ ของเธออย่างแผ่วเบา
เขาควรจะโกรธเธอไม่ใช่หรือไง? อย่างน้อยก็สักนิด แต่เขากลับโกรธตัวเองเสียมากกว่าที่ไม่ได้อยู่ดูแลปกป้องเธอ และพาเธออกมาจากสถานการณ์ตรงนั้น
“โหรวโหรว หลังจากนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นแล้ว” เขาตัดสินใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ ต่อไปถ้าอยู่ข้างนอกเขาจะต้องไปกับเธอด้วย
“เพราะงั้นอย่าโกรธกันเลยนะ” เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยมองไปที่หน้าของเธออย่างเงียบ ๆ ราวกับว่าตอนนี้จ้องมองไปที่ตัวตนของเธอ ไม่ใช่เครื่องสำอางที่ปกปิดเอาไว้
“นายบอกไม่โกรธก็ไม่โกรธหรือไง คิดว
